πίσω

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΓΛΩΣΣΗΣ

Την Ελληνική γλώσσα δεν την έφερε ποτέ κάποιος ημιάγριος λαός «από τα βορεινά βουνά » ή τις « βόρειες πεδιάδες » του. όπως ισχυρίζονται οι υποστηρίζοντες την ινδοευρωπαϊκή προέλευση της Ελληνικής γλώσσας.

Ι. Κουρατζόγλου

Αυτή υπήρχε ανέκαθεν επί τόπου και αναπτυσσόταν επί χιλιάδες χρόνια. Είναι προϊόν εξελίξεως χιλιετιών και η γλώσσα που μιλούσαν και έγραφαν οι Αχαιοί ήταν η συνέχεια της γλώσσας και της γραφής των Πελασγών. Η γλώσσα αυτή, ενιαία αρχικώς (πρωτοελληνική) διαφοροποιήθηκε, με την εξάπλωση των Αιγαίων (πρωτοελλήνων) σε μεγάλες (και μακρινές από την μητρόπολη) περιοχές. » έτσι προέκυψαν οι ποικίλες διάλεκτοι της ελληνικής και οι συγγενείς προς αυτήν γλώσσες διαφόρων λαών (ιαπετική ομογλωσσία = ελληνογενείς γλώσσες). Όσο για την γραφή, ο Σλήμαν και ο ‘Εβανς απέδειξαν ότι αυτή ήταν σε χρήση στο Αιγαίο από τουλάχιστον το 2500 π.χ. και οι νεώτερες έρευνες (επιγραφές στα πιλάκατα της Ιθάκης και στο Δισπηλιό της Καστοριάς) την ανήγαγαν στην στ 'χιλιετία (5250 π.χ.)

 Η ξύλινη ενεπίγραφη πινακίδα που βρέθηκε στο Δισπηλιό της Καστοριάς χρονολογήθηκε με τη μέθοδο του ραδιενεργού άνθρακα (C14) και βρέθηκε ότι είναι ηλικίας 7250 ετών. Ανεξαρτήτως του χαρακτηρισμού της (οπωσδήποτε Ελληνικής - Η ομοιότητα των χαρακτήρων με τη Γραμμική Α είναι οφθαλμοφανής) γραφής που είναι στην χαραγμένη πινακίδα αυτήν και της αποκρυπτογραφήσεώς της, η ανακάλυψή της καταρρίπτει τις θεωρίες του Φοινικισμού (περί Φοινικικής ή Ινδοευρωπαϊκής προέλευσης του αλφαβήτου) και αναδεικνύει την Ελλάδα ως την μοναδική κοιτίδα της γραφής και του πολιτισμού.

 Σας παραθέτω τα λεγώμενα της «βικιπαίδεια» περί καταγωγής Ελληνικού αλφαβήτου: Οι αλφαβητικές γραφές ξεκίνησαν από την αιγυπτιακή ιερογλυφική ​​γραφή, με βάση την οποία δημιουργήθηκε γύρω στο 1050 π . Χ. το φοινικικό αλφάβητο, στο οποίο μπορούν να αναχθούν όλα σχεδόν τα αλφάβητα που χρησιμοποιήθηκαν ποτέ. Από το φοινικικό αλφάβητο κατάγεται το ελληνικό αλφάβητο και επίσης από το φοινικικό μέσω του αραμαϊκού αλφαβήτου το εβραϊκό, το αραβικό, τα ινδικά αλφάβητα καθώς και τα αλφάβητα της νοτιοανατολικής Ασίας κ.ά.. Η διάδοση του φοινικικού αλφαβήτου οφείλεται στην εμπορική κυριαρχία των Φοινίκων στη Μεσόγειο την περίοδο 1200 π.Χ.-800 π.Χ. και την υιοθέτηση του αραμαϊκού αλφάβητου από την Περσική Αυτοκρατορία τον 7ο αιώνα π.Χ. ως επίσημης γραφής του κράτους. Μήπως λοιπόν υπάρχει χάσμα μεταξύ Ιδοευρωπαϊκών θεωριών καταγωγής των Ελλήνων;

- Την περιοχή της Φοινίκης την κατοίκησαν πρώτοι, θαλασσοπόροι αρχαιοέλληνες από Πελ / σο και Κρήτη, περί το 3300 π.Χ., έχοντας ήδη εξελιγμένη μορφή γλώσσας και γραφής, και ιδρύοντας εκεί πλήθος ανθοίζουσων αποικιών. Περί το 1200 π.Χ., πράγματι εμφανίζονται οι Φοίνικες, που προέρχονται από τους Σημιτοφοίνικες και τους Χετίτες, φυλές που ζούσαν στην ενδοχώρα της περιοχής της Φοινίκης, καπηλεύονται πολλά πολιτιστικά στοιχεία των Ελλήνων αποίκων της Φοινίκης (αφού για την "επικράτησή" τους χρησιμοποίησαν τις πολεμικές μεθόδους των επιδρομών και βανδαλισμών), την γνώση της πλεύσης και ναυσιπλοΐας και την γλώσσα (η φοινικική γλώσσα, αρχικά ήταν άνευ φωνηέντων και μετά την επαφή της με την τελειοποιημένη τότε ελληνική γλώσσα και γραφή, έγινε και αυτή της προκοπής!) - Ποιά είναι τα "πολιτιστικά" ευρήματα των ανασκαφών στην περιοχή της Φοινίκης που να δύνανται να δικαιολογήσουν την ύπαρξη της "ανώτερης" πνευματικά φυλής των Φοινίκων (όπως αυτή παρουσιάζεται από την βικιπέδια και τον Μπαμπινιώτη) και κατά συνέπεια την ανώτερη γλωσσική μορφή αυτής τη φυλής; Απάντηση:. Πολύ λίγες α-φωνήεντες επιγραφές σε πιθάρια, που δήλωναν το περιεχόμενό τους - Αντίστοιχα, πλήθος ευρημάτων ανά την ελλαδική περιφέρεια αλλά και παγκοσμίως, υποδηλώνουν και στοιχειοθετούν την περί τα 7000 - 7500 χρόνια πρό Χριστού (αν προσθέσεις και τα 2007 κοντεύουμε τα 10000 χρόνια) της ύπαρξης της ελληνικής γλώσσας, η οποία, μέσα από το τετράτομο και πολυσέλιδο έργο της Άννας Τσιροπούλου-Ευσταθίου, αποδεικνύεται σαν η ομορφότερη και τελειότερη γλώσσα αλλά και πώς αυτή γονιμοποίησε τον Ευρωπαϊκό και Παγκόσμιο λόγο (πολλοί εξ υμών, ως γνώστες της Αγγλικής θα γνωρίζουμε πως ένα ποσοστό 35-40% των Αγγλικών λέξεων προέρχονται κατευθείαν από την Ελληνική)

Η Ινδοευρωπαϊκότητα ως φιλοσοφία και με πολύ προσπάθεια ως εικονική πραγματικότητα, έχει ξεκινήσει από τις αρχές περίπου του αιώνα, όταν από την μία ερχόντουσαν στην επιφάνεια τα ευρήματα που δικαιολογούσαν την Ελληνικότητα πολλών αμφισβητούμενων, και από την άλλη ο φόβος που μεγάλωνε σε αυτούς που δεν επιθυμούσαν και δεν επιθυμούν κάτι τέτοιο. Προσωπικά, εγώ περιμένω αρχαιολογικά ευρήματα που να δικαιολογούν τον Ινδοευρωπαϊκό πολιτισμό και γλώσσα. Φωνή βοώντος εν τη ερήμω. Αντιθέτως, γίνομαι αποδέκτης μιας περίτρανης παραπληροφόρησης και προπαγάνδας, γεμάτες από γενικότητες και σοφιστείες που όμως στερούνται αποδείξεων. 

Το παρόν αποτελεί την μυστική επίκληση της Ελληνικής Γλώσσας
 Αλ φα, βη τα Γα!
 Άμα δε Ελ,
τα εψ ιλών.
 Στη ίγμα (ίνα) ζη
τα, ή τα θη τα Ιώτα κατά παλλάν Δα.
 (Ίνα) μη νύξ η, ο μικρόν (εστί)
 Πυρός δε ίγμα
ταφή εψ ιλών,
 Φύ(οι) Ψυχή, ο μέγα (εστί)!"

Δηλαδή
• Αλ, εσύ που είσαι το φώς, έλα στη Γή!
• Κι εσύ Ελ ρίξε τις ακτίνες σου στην ιλύ
• Που ψήνε
ται (που βρίσκεται σε κατάσταση αναβρασμού). Ας γίνει ένα καταστάλαγμα(μιά ξηρά) για να μπορέσουν τα Εγώ να ζήσουν, να υπάρξουν και να σταθούν πάνω στη παλλόμενη Γή.
• Ας μην επικρατήσει η νύκ
τα, που είναι το μικρόν, και
• Κινδυνέψει να
ταφεί (να σβήσει, να χαθεί) το καταστάλαγμα του πυρός μέσα στην αναβράζουσα ιλύ,
• Και ας αναπτυχθεί η ψυχή που
είναι το μέγιστο, το σημαντικότερο όλων!"

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ

Είναι γνωστό ότι η μεγαλύτερη ανακάλυψη του ανθρώπου δεν είναι ούτε ο τροχός, όπως κάποιοι διατείνονται, ούτε το χρήμα, χωρίς το οποίο δεν είναι δυνατή η εύκολη συναλλαγή στην κοινωνία, ούτε οτιδήποτε άλλο παρά η Γλώσσα και η Γραφή, γιατί χωρίς αυτά τα δύο θα ήταν αδύνατη η συνεννόηση μεταξύ των ανθρώπων και η πρόοδος του πολιτισμού καθόσον κάθε προγενέστερη γνώση θα χανόταν. Η γλώσσα που είναι κύριο χαρακτηριστικό του ανθρώπου, είναι ο έναρθρος και λόγος έλλογος που τον έκανε να ξεχωρίσει καθοριστικά από τα κραυγάζοντα ζώα και αυτό γιατί μόνο ο άνθρωπος από όλα τα όντα είναι εφοδιασμένος με Κέντρα λόγου στο εγκέφαλό του. Αυτή την επιστημονική δια πίστωση είχε κάνει προ 2500 ετών και ο Ευριπίδης.

Η Ελληνική γλώσσα ως προφορική έκφραση, όπως τεκμηριώθηκε στο «10ο Διεθνές Συνέδριο Ανθρωπολογικών και Εθνολογικών Επιστημών» στο Σικάγο το 1973, έχει ηλικία 50.000 ετών (48.000 π Χ ) Η γραπτή γλώσσα, η «αιωνίως ομιλούσα φωνή» κατά τον Πλάτωνα, πέρασε μία πολυχιλιετή εξέλιξη με διάφορα συστήματα γραφής, όπως:. ΙΔΕΟΓΡΑΦΙΚΟ (καταγραφή ιδεών με σημεία), ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΙΚΟ ή ΙΕΡΟΓΛΥΦΙΚΟ (καταγραφή ιδεών με παραστάσεις), ΓΡΑΜΜΟΓΡΑΦΙΚΟ (αντικατάσταση εικόνων με γραμμές), ΣΥΛΛΑΒΟΓΡΑΦΙΚΟ (κάθε σημείο εκφράζει μία συλλαβή) και ΦΘΟΓΓΟΓΡΑΦΙΚΟ (κάθε σημείο εκφράζει ορισμένο φθόγγο). Όλα αυτά τα συστήματα εφευρέθηκαν και εξελίχθηκαν από τους Έλληνες των οποίων ο πολιτισμός χάνεται πολύ μακρύτερα από το 10,000 πΧ (Αιγαίος πολιτισμός). Οι άλλοι λαοί όπως πχ οι Αιγύπτιοι, παρέλαβαν από τους Έλληνες (Αρχαιοκρήτες) τα στοιχεία γραφής αλλά μη έχοντες την ικανότητα των Ελλήνων στην παραγωγή πολιτισμού, τα άλλαξαν μόνο ελαφρώς, δημιουργώντας τα δικά τους Ιερογλυφικά, χωρίς να τα εξελίξουν.

Το ίδιο έκαναν και οι Σουμέριοι, οι Βαβυλώνιοι, οι Φοίνικες κ.ά που ποτέ δεν έφθασαν στο φθογγογραφικό σύστημα γραφής, να αντικαταστήσουν δηλαδή τις συλλαβές με απλά γράμματα.

Όμως όλα αυτά τα συστήματα γράφηκαν και με διαφορετικούς τρόπους, όπως: 1. Εκ δεξιών προς τα αριστερά (έτσι έγραφαν οι Αιγύπτιοι και οι Φοίνικες -. Σήμιτες

 

 

Στην Ελλάδα βρέθηκε έπαθλο (οινοχόη) με την που αντιστρόφως διαβαζόμενη ΟΣ ΝΥΝ ΟΡΧΗΣΤΡΩΝ ΠΑΝΤΩΝ ΑΤΑΛΩΤΑΤΑ ΠΑΙΖΕΙ, ΤΟΥΤΟ ΔΕΚΑΝ ΜΙΝ σημαίνει:. «όποιος εξ όλων των τωρινών χορευτών χαριέστατα χορεύει, αυτός να πάρει τούτο» . 2. Βουστροφηδόν γραφή Εκ δεξιών προς τα αριστερά, μετά προς τα δεξιά κοκ, όπως δηλ κινείται ο Βούς (το βόδι) Ο γραμματικός Αρποκρατίων μας πληροφορεί ότι έτσι γράφηκαν οι νόμοι του Σόλωνος.. 3 Εξ αριστερών προς τα δεξιά που τελικά επικράτησε..

Στη Ελλάδα ακόμη εφευρέθηκαν και χρησιμοποιήθηκαν διάφορα αλφάβητα, όπως:

 1. Το Χαλκιδικό ή Κυμαϊκό ( Κύμης Ευβοίας), με 25 γράμματα, το οποίο μεταφέρθηκε από τους Έλληνες στην αποικία τους Κύμη της Ιταλίας. Από αυτούς το υιοθέτησαν οι Ετρούσκοι, το αντέγραψαν οι Λατίνοι και είναι το σημερινό Λατινικό αλφάβητο (Αγγλικό) που περιλαμβάνει τα γράμματα C, L, R , S, Q κλπ. («Ιστορία της Ανθρωπότητος» της Unesco'63, κ. άλλοι).

2. Το Κορινθιακό με 24 γράμματα.

3. Το Κρητικό με 21 γράμματα και

4. Το Ιωνικό (σημερινό) που επιβλήθηκε το 403πΧ επί άρχοντος Αθηνών Ευκλείδου, μετά από εισήγηση του πολιτικού και ρήτορος Αρχίνου. Αρχικά είχε 27 γράμματα, τρία εκ των οποίων σήμερα εκλείπουν, το Στίγμα (S, 6ο στη σειρά), το Κόππα (ομοίαζε με το Q, 18ο) και το Σαμπί 27ο γράμμα). Τα 27 αυτά γράμματα, είχαν χρήση και μουσικών σημείων (νότες), αλλά και διατεταγμένα σε τρεις σειρές αποτελούσαν το (εννεαδικό) αριθμικό σύστημα των Αρχαίων.

 

Επιπλέον αυτών στην Ελλάδα υπήρχαν (όπως σήμερα) πολλές διάλεκτοι που δείχνουν τον γλωσσικό πλούτο της φυλής μας, όπως η Ιωνική-Αττική, η Αχαϊκή-Αιολική, η Δωρική και η Κοινή με διάφορες διακρίσεις (Αρκαδική, Βοιωτική, Ηλειακή, Θεσσαλική, Κερκυραϊκή, Κρητική, Κυπριακή, Μακεδονική, Παμφυλιακή κ.ά). Μετά από όλα αυτά μπορούμε με βεβαιότητα να πούμε ότι «το αλφάβητο επινόησαν και εφήρμοσαν οι Αρχαίοι Έλληνες ... εδώρησαν δε αυτό εις άπασαν την ανθρωπότητα ως κοινόν κτήμα αυτής» (Απ. Αρβανιτόπουλος, Ακαδημαϊκός Αρχαιολόγος).

 

Επιστημονική εντιμότητα όμως επιβάλει να αναφέρουμε ότι υπάρχει και η αντίθετη άποψη, ότι δηλαδή το αλφάβητο έχει φοινικική ή ινδοευρωπαϊκή προέλευση. Αυτή, ως θεωρία, είχε βάση προ της ανακαλύψεως από τον Εβανς των Γραμμικών γραφών (Α, Β) το 1900 και της αποκρυπτογραφήσεως της Γραμμικής Β από τον αρχιτέκτονα Βέντρις το 1952.

 

Υποστηρίζεται βέβαια και σήμερα μετά μανίας από διάφορους «επιστήμονες» οι οποίοι δε λαμβάνουν υπόψη τους νεώτερα ή σοβαρά τεκμήρια, όπως: .

 

1. Τον δίσκο της Φαιστού [σε εικονογραφικό σύστημα γραφής (Σελ 1)]

 

2. Την ανακάλυψη εγχάρακτης ξύλινης πινακίδας με Γραμμική Α , στο Δισπηλιό της Καστοριάς (καθ. προϊστορικής Αρχαιολογίας του ΑΠΘ Γ. Χουρμουτζιάδης), που με τη μέθοδο του C-14 στον Δημόκριτο ευρέθη ηλικίας 7250 ετών (σελ 3).

 

3. Την ανακάλυψη κεραμικού του 5500-6000 πΧ στα Γιούρα των Σποράδων (σελ 4) που φέρει Ελληνική αλφαβητική γραφή, 4500-5000 χρόνια παλαιότερη από την ιστορία των Φοινίκων εφόσον αποδεδειγμένα αυτοί εμφανίζονται στο ιστορικό προσκήνιο περί το 1150 πΧ.

 

4. Νέα ευρήματα όπως λίθινη πινακίδα με εγχάρακτα σημεία που μοιάζουν με γραμμικές γραφές, επίσης στη Καστοριά που ακόμη δεν έχουν μελετηθεί ή χρονολογηθεί.

 

5 .Τις γνώμες των διασημότερων επιστημόνων του κόσμου όπως:

 

α «Είναι μύθος ότι οι Φοίνικες επινόησαν το αλφάβητο» Θεόδωρος Μπιρτ (Γερμανός καθ Κλασικής Φιλολογίας) .

β «Η γραφή της Κρήτης είναι μήτηρ της Φοινικικής » Αρθούρος Έβανς.

γ. «Η Φοινικική γραφή είναι Κρητικής καταγωγής» Βλαδίμηρος Γκεωργίεφ (Βούλγαρος γλωσσολόγος Ακαδημαϊκός).

δ. Η Ελληνική γλώσσα είναι αποδεδειγμένως η αρχαιοτέρα και μητέρα των γλωσσών του κόσμου. [www.TLG.com  του πανεπιστημίου Ιρβάιν της Καλιφόρνια (περ. Ιστοριογνωσία, Ιούλιος 2000 σελ 71)].

Την άποψη αυτή υποστηρίζουν τεκμηριωμένα και οι:. Ρενέ Ντυσώ (Γάλλος Ακαδημαϊκός), Χέρμαν Σνάιντερ (Γερμανός καθηγητής), Αδόλφος Λόνς (Σημιτολόγος), Φερδινάρδος Ντε Σωσύρ (Ελβετός καθ Γλωσσολογίας ), Μάριο Πετ (Αμερικανός καθ. Γλωσσολογίας), Κάρολος Μπαίρλιτς (ερευνητής πολιτισμών), οι Έλληνες Αρχαιολόγοι-Ακαδημαϊκοί Απόστολος Αρβανιτόπουλος, Παναγιώτης Καβαδίας, Σπυρίδων Μαρινάτος, Γεώργιος Φαρμάκης, ο Ι. Πασσάς (εκδότης της Εγκυκλοπαίδειας Ήλιος), Ανδρ. Πα γιαννόπουλος-Παλαιός (Καθηγητής Επιγραφολόγος), Δημ Λάμπρου (εκδ περ ΔΑΥΛΟΣ), Αντ Καψής (Αρχαιολόγος-Γλωσσολόγος), Φ. Κώνστας (ιστορικός γλωσσολογίας) και δεκάδες άλλοι έγκριτοι επιστήμονες.

 

6. Τις μεγάλες εγκυκλοπαίδειες όπως η Γαλλική Πάπυρος Λαρούς-, η Σοβιετική, η Αμερικανική, οι ελληνικές ΠΥΡΣΟΣ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΔΑΚΗ, ΗΛΙΟΣ κ.ά που παραδέχονται τα ίδια.

 

Αξίζει όμως να αναφέρουμε και τον μεγάλο (Αμερικανό ιστορικό και φιλόσοφο, καθηγητή του πανεπιστημίου της Κολούμπια), Γουίλ Ντυράν (1885-1981), που στην «Παγκόσμια Ιστορία Πολιτισμού» γράφει:... «Το αλφάβητό μας προήλθε εξ Ελλάδος δια της Κύμης και της Ρώμης Η γλώσσα μας βρίθει Ελληνικών λέξεων Η επιστήμη μας σφυρηλάτησε μία διεθνή γλώσσα δια των Ελληνικών όρων Η γραμματική μας και η ρητορική μας, ακόμη και η στίξη και η διαίρεση εις παραγράφους ... είναι Ελληνικαί εφευρέσεις. Τα λογοτεχνικά μας είδη είναι Ελληνικά-το λυρικό, η ωδή, το ειδύλλιο, το μυθιστόρημα, η πραγματεία, η προσφώνηση, η βιογραφία, η ιστορία και προπαντός το δράμα. Και όλες αυτές οι λέξεις είναι Ελληνικές ».

 

Όλοι αυτοί ουσιαστικά επιβεβαίωσαν τον Αρχαίο μας ιστορικό Διόδωρο τον Σικελιώτη που στην «Ιστορική Βιβλιοθήκη» του πριν από 2100 χρόνια αναφέρει: «Τους Φοίνικας ουκ εξ αρχής ευρείν, αλλά τους τύπους των γραμμάτων μεταθείναι μόνον» (Ε, 24). Αυτή λοιπόν η γλώσσα για την οποία ο Ρωμαίος Κικέρων είχε πεί: δηλ «εάν οι θεοί συνομιλούν, την Ελληνική γλώσσα χρησιμοποιούν», είναι όπως έχει αποδειχθεί από πολλές επιστημονικές μελέτες, η μητέρα γλώσσα όλων σχεδόν των γλωσσών του κόσμου.

 

 Συγκεκριμένα για την Λατινική ο διάσημος Γάλλος γλωσσολόγος MEILLET (και πολλοί άλλοι) είχε πει «Το λατινικό λεξιλόγιο είναι μετάφραση του αντίστοιχου Ελληνικού ». Γνώριζε βέβαια ότι και ο ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ έγραψε ότι «οι Λατίνοι λαός αγροτικός ξεκίνησαν με 250 λέξεις αντλώντας με το τσουβάλι λεξιλόγιο από την Ελληνική» και τον W. DURANT που είχε διαπιστώσει ότι «μόνο τον καιρό του Αυγούστου διολίσθησαν από τα Ελληνικά στα Λατινικά 10,000 λέξεις ».

 

ΠΙΝΑΚΙΔΑ ΕΜΠΟΡΙΟΥ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΤΟΥ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

 

Τις ίδιες διαπιστώσεις έκανε και η Ελληνίδα φιλόλογος Άννα Τζιροπούλου-Ευσταθίου, όχι μόνο για τα Λατινικά αλλά και για τις πέντε κυριότερες ευρωπαϊκές γλώσσες (Αγγλικά, Γαλλικά, Ιταλικά Ισπανικά, Γερμανικά). Αυτή μελέτησε για δέκα χρόνια τα επίσημα λεξικά, τις εγκυκλοπαίδειες των Ευρωπαίων και πολλές μελέτες γλωσσολογικές και άλλες εκδίδοντας το 1995 τα πορίσματά της στο μνημειώδες έργο «ΠΩΣ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΟΝΙΜΟΠΟΙΗΣΕ ΤΟΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΛΟΓΟ», αποδεικνύοντας ότι το 80% του κοινού λεξιλογίου των ευρωπαϊκών γλωσσών έχει ελληνική καταγωγή.

Στη μελέτη αυτή επισημαίνει ότι υπάρχουν πολλές λέξεις τις οποίες χρησιμοποιούμε καθημερινά νομίζοντας ότι είναι ξενικές, αγνοώντας ότι πρόκειται για αντιδάνεια, όπως πχ η λέξη παλάτι, γαλ. PALACE, ιταλ PALAZZO, ισπ PALACIO, Αγγλ PALACE, Γερμ Palast, από τον Παλλαντίνο λόφο της Ρώμης που τον ονόμασε έτσι για να τιμήσει τον ήρωα Πάλλαντα, ο Εύανδρος που καταγόταν από το Παλλάντιο της Αρκαδίας. Γι 'αυτό θεωρείται ο πρώτος οικιστής της Ρώμης.

 Όταν στο λόφο αυτό ο Αύγουστος ύψωσε ανάκτορο,'' PALA-Ν-πραξία'' , καθιερώθηκε οι βασιλικές κατοικίες να λέγονται παλάτια.

 

 Ακόμη η τιμωρημένη από το Δία Ηρα-Μονία, (Μονέτα την ονόμασαν οι Ρωμαίοι) στο προαύλιο του ναού της οποίας βρισκόταν νομισματοκοπείο που έκοβε νομίσματα με την εικόνα και τη λατινική εκφορά του «μονία 'ως ΜΟΝΕΤΑ , έθεσε σε κυκλοφορία το γαλ Monate, την ιταλ Moneta, την ισπ Moneda, το γερμ MONETEN και την σημερινή κινητήριο δύναμη της οικουμένης το ΧΡΗΜΑ.

Ο κατασκευασθείς από τους Έλληνες χαρακτηρισμός ΒΑΡΒΑΡΟΣ (από την αναβράζουσα προφορά βαρ-βαρ των αλλοφύλων) πέρασε στη λατινική BARBARUS και έδωσε γαλ BRAVE = γενναίος, γενναίος αψηφώ, ιταλ BRAVO BRAVARE, αγγ BRAVE ανδρεία, γερμ BRAV BRAVHEIT και πλήθος άλλα παράγωγα.

Η βάρκα, μπάρκο, BARCA κλπ εκ του λατινικού BARICA, είναι η ελληνική βάρις, πλοίο με ευρύ πυθμένα. [ «απικνέεται εις εκάστην πόλιν βάρις» (Ηρόδοτος)].

 Η γόνδολα επίσης οφείλει το όνομά της στο σχήμα του αρχαίου ποτηριού κόνδυ, με τη χαρακτηριστική λατινική κατάληξη-LA για τα υποκοριστικά. Υπάρχει η ελληνική έκφραση «κόνδυ πικρίας εκπέπωκα» δηλ «ήπια πικρό ποτήρι ».

Άλλο αντιπροσωπευτικό παράδειγμα είναι οι λέξεις ελεημοσύνη και βαλανείον, δηλ λουτρό Τις δανείστηκαν οι Λατίνοι και τις έκαναν ALEMOSINA και βαλανείο Ας ακολουθήσουμε την πορεία τους:.. ιταλ ELEMOSYNA, Bango, ισπ LIMOSNA, BANO, γαλ aumone, Bain, γερμ ALMOSEN , BAD και αγγλ ALMS και BATH. Όπως βλέπουμε έγιναν αγνώριστες.

Το φιλί (γερμ kussen) από το Κυνώ = φιλώ («κύσον με και την χείρα δος την δεξιάν» Αριστοφάνης Νεφέλαι 81). Ένα ακόμη παράδειγμα προέρχεται από το ρήμα πείρω = διαπερνώ . Σημαίνει ακόμα μεταβαίνω στο απέναντι μέρος, διασχίζω οδό, περνώ θάλασσα. Πέρατος είναι ο απέναντι κείμενος, εκεί που φθάνω. Αυτή τη λέξη δανείστηκαν οι Λατίνοι και έπλασαν το Portus που αρχικά σήμαινε πέρασμα και αργότερα λιμάνι. Ας μη ξεχνάμε ότι ο Πειραιεύς, τον καιρό ακόμη που το Αλίπεδον ήταν θάλασσα και ο Πειραιάς νησί, από κάποιον περαία-περαματάρη πήρε το όνομα που διατηρεί μέχρι σήμερα. Ο Πειραιάς λοιπόν δεν είναι ένα απλό λιμάνι, αλλά είναι το κατ 'εξοχήν, το πραγματικό λιμάνι που μέσα από την ετυμολογική του ρίζα, χάρισε όνομα σε όλα τα λιμάνια του κόσμου (ΛΙΜΑΝΙ, ΠΟΡΤΟ, PUERTO κλπ). Από το Portus οι Λατίνοι έφτιαξαν το PORTO (κομίζω, φέρω) και την PORTA (πύλη). Και έχουμε Porter, PORTARE, PORTEAR, PORTE, ΠΟΡΤΑ , Puerta, ΠΥΛΗ Ακόμη:... Portier ο θυρωρός, ο νάρθηκας Porche, PORTIQUE η στοά .

Της ίδιας οικογένειας είναι και το SPORT εκ του SE DESPORTER με αρχική σημασία διασκεδάζω, ξεδίνω, εκφέρομαι Υπάρχει ΤΟ αρχαιότατο Ελληνικό ρήμα κορέω Που σημαίνει σαρώνω, καθαρίζω , φροντίζω (Επιζεί σύνθετο στη λέξη νεωκόρος, αυτός που φροντίζει το ναό) Το δανείστηκαν και το είπαν CURO επιμελούμαι και Cura φροντίδα Από αυτά κατάγονται δεκάδες λέξεων και των πέντε κυριοτέρων ευρωπαϊκών γλωσσών Ενδεικτικά:.... ΘΕΡΑΠΕΙΑ και Cura, θεραπεία CURE εφημέριος. , αυτός που φροντίζει. CURIOSITE η περιέργεια, με την έννοια φροντίδα για κάτι. Εκ του Cura κατάγεται και το αγγλικό Shire που σημαίνει επαρχεία, κομητεία, εξ ου ο SHERIFF δηλαδή ο έπαρχος, ο έχων την επιμέλεια, τη φροντίδα, κοινώς ο σερίφης. Που να το φανταστεί κανείς εκ πρώτης όψεως. Το συμπέρασμα που βγαίνει μετά από τη μελέτη του δίτομου αυτού έργου, όπως και η συγγραφεύς διαπιστώνει, είναι ότι «... το 80% του ευρωπαϊκού λεξιλογίου έχει ελληνική καταγωγή» και δε θα ήταν υπερβολή αν λέγαμε πως αν αφαιρούσαμε από τις γλώσσες των πολιτισμένων λαών τις εκ της ελληνικής προερχόμενες λέξεις τότε οι μόνες «επιστήμες» που οι λαοί αυτοί μπορούν να εξασκήσουν είναι η γεωργία και η κτηνοτροφία.

Ο γλωσσικός άθλος του Ξενοφώντος Ζολώτα που αναφέρθηκε σε προηγούμενη διάλεξη και αφορούσε κυρίως οικονομικούς όρους , δεν είναι ο μόνος. Υπάρχουν και άλλες παρόμοιες ομιλίες που (επισυνάπτονται συνημμένα) έγιναν στα γαλλικά ή αγγλικά με ελληνικές λέξεις και αφορούν σχεδόν το σύνολο των επιστημών και των τεχνών.

Ακόμη, ο ιατρός Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών Μενέλαος Μπατρίνος, μελετώντας τις σύνθετες ελληνικές λέξεις που επιβιώνουν στην Αγγλική (πχ Mathe-matic, Philo-sofy, Theo-λογία, Γεω-συμμετρία κλπ) εξέδωσε ένα βιβλίο-μέθοδο εκμάθησης της Ελληνικής γλώσσας από Αγγλομαθείς το «Mathe Montern Έλληνες» που εξέπληξε Άγγλους και Αμερικανούς όταν τους το γνώρισε. (Το βιβλίο αυτό αποτελεί και άριστο δώρο όπως απεδείχθη από όσους Αξ/κούς μας, το δώρισαν σε Νατοϊκούς συναδέλφους!).

 

Η ελληνική γλώσσα όμως δεν επηρέασε μόνο τις ευρωπαϊκές γλώσσες. Το 1987 το Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης εξέδωσε ένα αγγλόγλωσσο βιβλίο του Γερμανού ερευνητή, Josephson, με τίτλο:. «Ελληνικά Γλωσσικά Στοιχεία στις Πολυνησιακές Γλώσσες - Ελληνικός Ειρηνικός» (ελληνικά γλωσσικά στοιχεία στις Πολυνησιακές γλώσσες - Hellenicum Pacificum) Ο συγγραφέας, που είναι καθηγητής Γλωσσολογίας και Πρύτανης του Πανεπιστημίου, μετά από οκταετείς μελέτες αποδεικνύει ότι οι κάτοικοι των περιοχών του Ειρηνικού: νήσου του Πάσχα [ΝΠ], Νέας Ζηλανδίας (φυλή Μαορί) [Μα], Νήσου Τσάτεμ (φυλή Μοριόρι) [Μο], νήσων Χαβάης [Χα], νήσων Αρχιπελάγους Τουαμότου [Τυ], νήσου Ραπαΐτι [Ρπ] , Ταϊτής [Τα], νήσων Ραροτόνγκα [Ρα] και Μανγκάϊα [Μγ] των νήσων Κούκ, νήσων Μανγκαρέβα [Μβ] ή Γκαμπιέ, Μαρκησίων νήσων [Μκ], νήσων Σαμόων [Σα] και νήσων Τόνγκα [Το] ή Φιλικών, ομιλούν Ελληνικά .

Το 1999 επανέκδωσε το βιβλίο στη Γερμανική γλώσσα συμπληρώνοντας τον κατάλογο των 808 λέξεων της πρώτης εκδόσεως με άλλες 300 Παραδείγματα:. Η λέξη μανία (τρέλα, μανία, ενθουσιασμός, πάθος, εμπνευσμένος οίστρος) αναφέρεται ως μενία στη ΝΠ και μανία στις Μα, Χα , Τυ, Τα, Ρα, και ΜΒ με έννοιες ταυτόσημες ή παραπλήσιες της ελληνικής.

Η λέξη μέλι με την ίδια έννοια προφέρεται ως μέρι στη ΝΠ και Τα, μιέρε στους Μα, μέλι στη Χα και Σα, μέρε στη Μβ, μέλιε στις Το. (Περισσότερα στο περ. ΔΑΥΛΟΣ τεύχη 169 & 170 Ιαν Φεβ 1996). Ειδικά κεφάλαια του βιβλίου αναφέρονται στη γραμματική και στον πολιτισμό ενώ στη νέα έκδοση υπάρχει κεφάλαιο στο οποίο αναφέρεται στην επιρροή της αρχαιοελληνικής μουσικής στη μουσική της νήσου του Πάσχα.

 Εκτενής αναφορά γίνεται και στο ρουχισμό, στα μαγειρικά σκεύη, στη θρησκεία, στη μυθολογία καθώς και στην κατασκευή πλοίων που όλα τους έχουν ελληνική επίδραση ή καταγωγή. (Ο γλωσσικός αυτός επηρεασμός στα νησιά του Ειρηνικού, έγινε (πάντα κατά τον NJ) περί το 950 πΧ από Έλληνες αποίκους ).

 

Eνας άλλος καθηγητής στο πανεπιστήμιο της Βοστόνης, ο Αλεξάντερ Μπούλχοφ, που μελέτησε επισταμένως τους Μάγιας και τους Ίνκας απεφάνθη ότι μιλούσαν καθαρά Ελληνικά. Ακόμη επισημαίνεται ότι στις γλώσσες της Ινδίας, της Κίνας και της Ιαπωνίας έχουμε επίσης παρουσία της Ελληνικής γλώσσας. Δεν είναι γνωστό αν περιέχονται μόνο ελληνικές λέξεις στις γλώσσες αυτές (όπως προσμεικτικά συμβαίνει σε όλες τις γλώσσες του κόσμου) ή αν και γραμματικά και συντακτικά τις έχουμε στο ίδιο βαθμό επηρεάσει, γνωρίζουμε όμως πως η λέξη Ινδός πχ είναι ελληνική σύνθετη προερχόμενη από τη ρίζα ιν-( ίνις = υιός) και το όνομα του Διός, και συνεπώς Ινδός είναι «ο υιός του Διός».

Εξοφθάλμως βέβαια αποδεκτό είναι ότι οι ονομασίες Ινδο-νησία (Ινδονησίας), Πολυ-νησία (Polynesian) και πολλές άλλες της περιοχής, είναι καθαρά Ελληνικές .

Επίσης από τα ιερά βιβλία «Ντούργα» και «Μπαχαμπαράτα», από τον ινδό ιστορικό Νόννο, τον Ινδό παλαιοανθρωπολόγο Χατέργκι και την παράλληλη μελέτη της δικής μας Θεογονίας του Ισιόδου, της Αλεξάνδρου Ανάβασης και των Ινδικών του Αρριανού, διαπιστώνουμε ότι: Έγιναν τρεις αποικισμοί Ελλήνων στην περιοχή του Ινδοστάν [Ινδιών, Πακιστάν, Βακτριανής ΘΙΒΕΤ (αρχικά των ελληνικών λέξεων Θείον Ιερόν Βασιλέων Ελλήνων Τρόπαιο), Κεϋλάνης κλπ].

Ο 1ος το 10,000 έως το 9,000 πΧ με τον Διόνυσο και τον Πάνα, ο 2ος το 4,000 περίπου πΧ με τον Περσέα και ο τρίτος με τον Μέγα Αλέξανδρο.

Γνωρίζουμε επίσης πως τα Ιμαλάια αναφέρονται από τον Αρριανό ως Ίμαιον όρος, τον βασιλέα θεό Ουρανό έχουν και οι Ινδοί που αναφέρουν ως Βαρούνα, ενώ ο Σίββα τους είναι ο Σίθων-Ποσειδών, ο Ίντρα είναι ο Δίας, ο Αγκνι είναι ο Ήφαιστος, ο Βρυγαστάτι είναι ο Έλλην Ερμής ο Τρισμέγιστος, οι Γκανθχάρβα είναι οι Κένταυροι, οι Ασβίν οι Διόσκουροι και τόσα άλλα που καταμαρτυρούν τη δύναμη της γλώσσας μας να δώσουν όχι μόνο πολιτισμό αλλά και θρησκεία στα πέρατα της οικουμένης.

Οι ίδιοι δε οι Ινδοί, συγκεκριμένα ο παλαιοανθρωπολόγος Χατέργκι στο βιβλίο του «Ιστορία και πολιτισμός του Ινδικού λαού», βεβαιώνει ότι η ινδική φυλή των Δραβιδών, έχει ως κοιτίδα τα νησιά του Αιγαίου. Το Δραβίδις δε, παράγεται από τη ρίζα δρα- που δηλώνει τον ενεργούντα και διορατικό και από το δωρικό βιδαίος που σημαίνει άρχοντας.

Ο χώρος είναι πολύ περιορισμένος για να παρουσιαστεί η ελληνική επίδραση στην Κίνα με τους Έλληνες Καλάς και Μαλάνα ή στην Ιαπωνία με τους Αινός ή Αϊνού (Ίωνες) που σήμερα ζούνε στα δύο βορειότερα νησιά της, Σακχαλίνη και Χοκάιντο, ή σε άλλες χώρες. Για την Τουρκική Γλώσσα αναφέραμε ολίγα τινά στην περί Ονοματολογίας διάλεξη. Για τη γλώσσα των Σκοπιανών υπάρχει η αξιόλογη μελέτη του κ. Τσιούλκα που αναφέρεται στην επίδρασή της από την Ελληνική αλλά υπάρχει και το βιβλίο του διδασκάλου Γ. Γεωργιάδη «Το μιξό-γλωσσον εν Μακεδονία Ιδίωμα και η Εθνολογική Κατάστασις των Ομιλούντων τούτο Μακεδόνων» που με στοιχεία γλωσσολογικά αλλά και λαογραφικά ο συγγραφέας ισχυρίζεται ότι η γλώσσα των Σκοπιανών είναι παραφθαρμένη ελληνική διάλεκτος. Το ίδιο ισχυρίζεται και ο Σαράντος Παν με τεκμηριωμένη μελέτη του στον Δαυλό (τόμος ΙΑ, 1992, σελ 7311).

 

2007 ΕΡΓΑΣΙΑ ΤΟΥ ΣΜΗΝΑΡΧΟΥ (Ι) Ι. ΚΟΥΡΑΤΖΟΓΛΟΥ ΅

 Ο ΟΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙ ΕΝ ΖΩΗ ΠΛΕΟΝ.

HTTP://WWW.TRUTHISON.COM/

 

 

 

Για να δείτε κάποιες σελίδες πρέπει να έχετε τον flash player που μπορείτε να βρείτε πατώντας στο εικονίδιο δίπλα.

Πνευματικά δικαιώματα © 2009

 Συντελεστές  και επικοινωνία μαζί μας

       SiteLock