πίσω

Ο ΣΤΟΛΟΣ ΤΗΣ ΡΩΜΑΝΙΑΣ

ΣΤΗΝ ΕΠΙΤΟΜΗ ΙΣΤΟΡΙΩΝ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΖΩΝΑΡΑ

  

Βιβλίο XIV, 1

Ο Βασιλίσκος, επί βασιλείας Λέοντα Α’ (α’ μισό 5ου αι.) «ανέλαβε εκστρατεία στην Αφρική εναντίον του [Βάνδαλου]  Γιζέριχου, συνοδευόμενος από πολύ στόλο, το μεγαλύτερο μέρος του οποίου το έχασε ύστερα από ατιμωτική ήττα. Αυτό συνέβη, όπως αναφέρουν μερικοί στην ιστορία τους, λόγω κακής διοίκησης και ασύνετου πολεμικού χειρισμού, σύμφωνα με άλλους όμως λόγω προδοσίας. Λένε δηλαδή πως ο Βασιλίσκος δωροδοκήθηκε με πολλά χρήματα από τον Γιζέριχο και όταν άρχισε η σύγκρουση, οπισθοχώρησε με τη ναυαρχίδα και τράπηκε σε φυγή. Η κίνηση αυτή προκάλεσε πανικό στους δικούς του ενώ μεγάλωσε το αγωνιστικό θάρρος των αντιπάλων του, με αποτέλεσμα να επιστρέψει με λίγους διασωθέντες ντροπιασμένος, ενώ οι υπόλοιποι χάθηκαν στη ναυμαχία».

  ,

XIV, 3

Επί βασιλείας Αναστάσιου (5ος – 6ος αι.) «ο Βιταλιανός, που καταγόταν από τη Θράκη, επαναστάτησε και με τη βοήθεια των Μυσών και των Σκυθών λυμαινόταν τα περίχωρα της Βασιλεύουσας. Η πόλη μάλιστα πολιορκήθηκε και με στόλο, στον οποίο ο Αναστάσιος αντιπαρέταξε τις δυνάμεις του έπαρχου Μαριανού. Έγινε λοιπόν ναυμαχία, κι από κάποιο τέχνασμα του Πρόκλου το εχθρικό ναυτικό καταστράφηκε. (Ζούσε πράγματι τον καιρό εκείνο ο ονομαστός φιλόσοφος και εφευρέτης Πρόκλος, ο οποίος είχε μελετήσει όλες τις ανακαλύψεις του μεγάλου και σπουδαίου Αρχιμήδη και κοντά σ’ αυτές είχε προσθέσει και τις δικές του.) Η παράδοση θέλει τον Πρόκλο δημιουργό φλογοβόλων κατόπτρων τα οποία κρέμασε στα τείχη με προσανατολισμό τα εχθρικά καράβια. Καθώς οι ακτίνες του ηλίου έπεφταν πάνω στα κάτοπτρα, εκείνα εκσφενδονίζοντας πυρ κεραυνοβολούσαν τους ναύτες των αντιπάλων και τα πλοία τους»

  

XIV, 20

Επί Κωνσταντίνου Δ’ Πωγωνάτου (7ος αι.) «Οι Αγαρηνοί … κινήθηκαν με ισχυρό στόλο και εναντίον της ίδιας της Βασιλεύουσας μετατρέποντας σε ναύσταθμο για το στόλο τους την περιοχή που εκτείνεται από το δυτικό ακρωτήριο του Εβδόμου μέχρι το Κυκλόβιον. Ο αυτοκράτορας, που εξοπλίστηκε κι αυτός με στόλο αντιπαρασσόταν καθημερινά στον εχθρό, ενώ οι ναυμαχίες συνεχίζονταν από την άνοιξη μέχρι το φθινόπωρο. Επειδή οι βάρβαροι δεν πέτυχαν τίποτα, έφυγαν, έπλευσαν μέχρι την Κύζικο, την κατέλαβαν και ξεχειμώνιασαν εκεί. Όταν μπήκε η άνοιξη, πολιόρκησαν ξανά την Κωνσταντινούπολη, οπότε άρχισαν και πάλι οι ναυμαχίες η μία μετά την άλλη. Καθώς περνούσε ο χρόνος κι έφθασε το φθινόπωρο, οι Αγαρηνοί προσορμίστηκαν εκ νέου στην Κύζικο και τηρούσαν την τακτική αυτή για επτά χρόνια. Στο τέλος απελπίστηκαν και επειδή είχαν χάσει πολλούς άνδρες και τα περισσότερα από τα καράβια τους (τότε, παρεμπιπτόντως ο αρχιτέκτων Καλλίνικος από τη Συρία επινόησε και κατασκεύασε το υγρό πυρ), πήραν, προς μεγάλη τους θλίψη, ντροπιασμένοι τον δρόμο του γυρισμού. Τα υπολείμματα του βαρβαρικού στόλου που έπλεαν κοντά στο Σύλαιο συνάντησαν σφοδρή ανεμοθύελλα, με αποτέλεσμα άλλα σκάφη να βυθιστούν και άλλα να συντριβούν πάνω στις ακτές· τέλος, τους επιτέθηκε ο στρατηγός των Κιβυρραιωτών και ολοκλήρωσε την καταστροφή τους»

  

XIV, 23

Επί Λεόντιου (τέλη 7ου αι.) Οι Άραβες «υπέταξαν και την Αφρική. Μόλις το έμαθε αυτό, ο Λεόντιος έστειλε με όλο τον στόλο έναν από τους πατρίκιους, τον Ιωάννη, που ήταν άνθρωπος δραστήριος, προκειμένου να επαναφέρει την Αφρική στη ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Ο τελευταίος πράγματι πολέμησε τους Άραβες και τους νίκησε απαλλάσσοντας την Αφρική από την παρουσία τους».

 

 

XIV, 27

Επί Αναστάσιου Β’ (αρχές 7ου αι.) «Μόλις έμαθε πως πλοία από την Αλεξάνδρεια προσορμίστηκαν στη Φοινίκη για να προμηθευθούν ναυπηγική ξυλεία, ετοίμασε στόλο και τον έστειλε εναντίον τους, δίνοντας εντολής στους στόλους των θεμάτων να καταπλεύσουν στο νησί της Ρόδου, κι έτσι ενωμένοι να πλεύσουν κατά των αντιπάλων. Ναύαρχο όλης της αρμάδας διόρισε τον διάκονο της Μεγάλης Εκκλησίας και γενικό λογοθέτη Ιωάννη. Όταν συγκεντρώθηκαν όλες οι δυνάμεις στη Ρόδο, ο διάκονος Ιωάννης ετοιμάστηκε να αποπλεύσει. Τα ναυτικά πληρώματα όμως, και ιδίως όσοι προέρχονταν από το θέμα του Οψικίου, δεν έδειχναν πνεύμα πειθαρχίας· πράγματι, είχαν αρνητικές διαθέσεις απέναντι στον αυτοκράτορα, διότι δεν είχε χειριστεί με επιδεξιότητα τα ζητήματα του στόλου. Επειδή ο διάκονος αντιμετώπισε με αυταρχικότητα την ανυποταξία τους και η συμπεριφορά του έγινε αυστηρότερη, προκάλεσε ανταρσία στους άνδρες οι οποίοι αποδοκίμασαν τον αυτοκράτορα και σκότωσαν τον ίδιον αμέσως. Έτσι, αφού εγκατέλειψαν την επιχείρηση, άλλοι επέστρεψαν στα μέρη τους και άλλοι κατευθύνθηκαν προς το Βυζάντιο. Όταν έφθασαν στο Αδραμύτιο, έπιασαν έναν απλό ιδιώτη, κάποιον Θεοδόσιο, ο οποίος ήταν φοροεισπράκτορας του δημοσίου, και χωρίς τη θέλησή του τον αναγόρευσαν αυτοκράτορα. Όταν τα έμαθε αυτά, ο Αρτέμιος εξόπλισε στόλο και εγκατέστησε φουρά στην πόλη, ενώ ο ίδιος διέμενε στη Νίκαια, τη μητρόπολη των Βιθυνών. Οι στασιαστές εν τω μεταξύ έφθασαν από ξηρά και θάλασσα στη Χρυσόπολη και μέχρι κάποιο χρονικό διάστημα διεξάγονταν ναυμαχίες. Κατόπιν ο Θεοδόσιος διαπεραιώθηκε στη Θράκη και με προδοσία εισέβαλε στην πρωτεύουσα από τα τείχη των Βλαχερνών. Οι πεζικές και οι ναυτικές δυνάμεις που τον συνόδευαν ξεχύθηκαν στην πόλη και σημειώθηκαν ληστείες πολλών χρημάτων σε διάφορες κατοικίες»

 

 

ΠΛΕΥΣΗ  ΠΛΟΙΩΝ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΑ ΤΕΙΧΙΑ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ – ΜΕΡΟΣ ΑΠΟ ΣΧΕΔΙΟ

 

Βιβλίο XV, 1

Στην πολιορκία της Πόλης επί Λέοντα Γ’ (7ος αι.) από τον άραβα Μασαλμά «τις θαλάσσιες επιχειρήσεις ανέλαβε με πολυάριθμο στόλο ο αρχισατράπης   Σολιμάς. Οι Ρωμαίοι ωστόσο κατατρόπωσαν τα πλοία του εχθρού με το υγρό πυρ, όχι μόνο τα πολεμικά αλλά και τα φορτηγά, με αποτέλεσμα πολλοί από τους ναυάρχους, των οποίων τα σκάφη δεν είχαν προσβληθεί από το εν λόγω πυρ, να αυτομολήσουν απελπισμένοι στον αυτοκράτορα. Έτσι καταστράφηκε το μεγαλύτερο τμήμα του αραβικού στόλου».

  

XV, 7

Επί Κωνσταντίνου Ε’ Κοπρώνυμου (α’ μισό 8ου αι.), ο εν λόγω «εκστράτευσε με πολυάριθμο στόλο εναντίον των Βουλγάρων και προσόρμισε τα πλοία στην Αγχίαλο. Φύσηξε ωστόσο σφοδρός άνεμος και έγιναν σχεδόν όλα συντρίμμια, με αποτέλεσμα να πνιγεί στα νερά σημαντικός αριθμός στρατιωτών και ναυτών, οπότε επέστρεψε άπρακτος»

  

XV, 23

Επί Μιχαήλ Β’ (8ος αι.) σημειώθηκε η ανταρσία του Θωμά του Σλάβου, ο οποίος πολιόρκησε την Κων/πολη και με στόλο. «Μόλις το ναυτικό του αποστάτη είδε τις βασιλικές τριήρεις να πλέουν καταπάνω του, δεν αντιστάθηκε και μην έχοντας το σθένος να συμπλακεί, κωπηλατώντας συνεχώς προσόρμισε στην ακτή. Άλλοι τότε λιποτάκτησαν και άλλοι αυτομόλησαν στον Μιχαήλ, μολαταύτα ο αποστάτης επέμενε στην επανάσταση και όχι μόνο δεν διέλυσε το στρατόπεδό του, αλλά έφερε και το ναυτικό που είχε ετοιμάσει στην Ελλάδα. Μόλις έφτασαν τα πλοία και προσέγγισαν στις Βυρίδες, οι ναύτες του Μιχαήλ που είχαν λάβει γνώση σχετικά, τους επιτέθηκαν νύχτα και άλλα από τα εχθρικά πλοία τα κατέλαβαν, ενώ άλλα τα βύθισαν με το υγρόν πυρ».

 

XV, 24

Μετά την κατάληψη της Κρήτης από τους Άραβες, ο Μιχαήλ Β’ «έστειλε στόλο εναντίον των Αγαρηνών που είχαν καταλάβει την Κρήτη. Νικήθηκε όμως και όσοι διασώθηκαν επέστρεψαν για να αναγγείλουν την ήττα. Κατόπιν εξόπλισε πάλι πολυάριθμο ναυτικό και το έστειλε διορίζοντας στρατηγό του τον Κρατερό, ο οποίος συγκρούστηκε με τους Αγαρηνούς της Κρήτης και αρχικά σημείωσε επιτυχίες αιχμαλωτίζοντας και σκοτώνοντας πολλούς. Στη συνέχεια με ανεβασμένο το ηθικό εξαιτίας της νίκης, εκείνος και ο στρατός του, με τη σκέψη ότι οι αντίπαλοι ήταν ήδη εξασθενημένοι και δεν επρόκειτο να τολμήσουν επίθεση εναντίον τους, παραδόθηκαν ανεπιφύλακτα σε διασκεδάσεις και ποτό και το ίδιο βράδυ κοιμήθηκαν με μεγάλη άνεση. Οι εχθροί που το αντιλήφθηκαν τούς επιτέθηκαν νύχτα με πολλούς αλαλαγμούς και σκότωσαν τους πάντες, ώστε παραλίγο να μη σωθεί μήτε αγγελιοφόρος της συμφοράς. Ο ίδιος ο ναύαρχος Κρατερός που δραπέτευσε πάνω σε εμπορικό πλοίο, συνελήφθη και ανασκολοπίστηκε. Κάποιος άλλος, ονόματι Ωορύφας, στον οποίο ανατέθηκε και πάλι νέα ναυτική δύναμη, εξόρμησε στα νησιά, συγκρούστηκε με τα πειρατικά πλοία των Αγαρηνών, ανακόπτοντας την ορμή τους για λεηλασία και θέτοντας τέλος στο θράσος των Αράβων της Κρήτης»

 

ΣΑΡΑΚΗΝΟΙ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

 

Βιβλίο XVI, 9

Επί Βασίλειου Α’ (9ος αι.) οι Άραβες εξόπλισαν στόλο και κατέλαβαν πολλές πόλεις πολιορκώντας τελικά και τη Ραγούζα. «Οι Ραγουζαίοι έστειλαν πρεσβεία προς τον αυτοκράτορα Βασίλειο ζητώντας τη βοήθειά του· εκείνος τούς έστειλε εκατό πολεμικά πλοία και οι Αγαρηνοί, όταν έμαθαν πως πλέουν εναντίον τους, έλυσαν την πολιορκία της Ραγούζας»

 

 XVI, 9

«Εν τω μεταξύ και ο άρχοντας της Κρήτης, ο Σαήτ, ο γιος του Απόχαψ, εξόπλισε άλλον στόλο, τον οποίο έθεσε υπό τις διαταγές κάποιου δραστήριου άνδρα, του Φώτιου, και λεηλατούσε τα παράλια του Αιγαίου και τα νησιά. Τον στόλο αυτό συνάντησε ο ρωμαϊκός στόλος με ναύαρχο τον δρουγγάριο των πλωίμων και πατρίκιο Νικηφόρο Ωορύφα, ο οποίος έκανε στάχτη αύτανδρα πολλά εχθρικά καράβια με το υγρό πυρ, ενώ έσφαξε πολλούς και άλλοι, οι περισσότεροι, πνίγηκαν. Όσοι διέφυγαν τον πολύπλευρο αυτό κίνδυνο, σώθηκαν ξεφεύγοντας με επονείδιστο τρόπο. Δεν αρκέστηκαν όμως στη σωτηρία τους, αλλά αφού εξόπλισαν πειρατικά πλοία κατέτρυχαν την Πελοπόννησο και τα γύρω νησιά. Τότε όμως τους επιτέθηκε ξανά  ο προαναφερθείς δρουγγάριος του στόλου. Προσόρμισε στο λιμάνι των Κεγχρεών και διαπιστώνοντας πως τα εχθρικά πλοία βρίσκονται κοντά στη Μεθώνη, την Πύλο και την Πάτρα, πέρασε γρήγορα στην αντίπερα ακτή τις τριήρεις του δια του Κορινθιακού ισθμού, επιτέθηκε στους εχθρούς, και καθώς εκείνοι τρομοκρατήθηκαν από τον αιφνιδιασμό, άλλα από τα πειρατικά πλοία πυρπόλησε και άλλα βύθισε αύτανδρα· μάλιστα και ο ίδιος ο αρχηγός των εχθρών, ο Φώτιος, σκοτώθηκε»

 

 XVI, 10

«Παρόλα αυτά εξόρμησαν ξανά από την Αφρική άλλα εξήντα πλοία υπερμεγέθη, που κι αυτά λυμαίνονταν την επικράτεια των Ρωμαίων, φτάνοντας μέχρι την Κεφαλληνία και τη Ζάκυνθο. Στάλθηκε τότε εναντίον τους ναυτικό με ναύαρχο τον Νάσαρ. Επειδή όμως πολλοί κωπηλάτες είχαν δραπετεύσει και οι τριήρεις ήταν μισοάδειες, για τον λόγο αυτό ο ναύαρχος έκρινε πως δεν πρέπει να συγκρουστεί με τους εχθρούς κάτω από τέτοιες συνθήκες, αλλά ανέφερε το γεγονός στον αυτοκράτορα, οπότε ύστερα από έρευνα οι λιποτάκτες γρήγορα συνελήφθησαν. Προκειμένου μάλιστα να ενσπείρει φόβο στα πληρώματα, αλλά και να μην τιμωρήσει και κάποιον χριστιανό, διέταξε να βγάλουν έξω τη νύχτα τριάντα από τους Αγαρηνούς που φρουρούνταν σε φυλακές, ν’  αλείψουν με καπνιά τα πρόσωπά τους για να μην αναγνωρίζονται και στη συνέχεια να τους μαστιγώσουν διαπομπεύοντάς τους μέσα από την αγορά και αφού τους πάνε στην Πελοπόννησο, να τους ανασκολοπίσουν. Όταν έγινε αυτό, τα πληρώματα του στόλου τρομοκρατήθηκαν και έτσι επιτέθηκαν στους εχθρούς τη νύχτα και κατήγαγαν θρίαμβο, ενώ άλλοι από τους αντιπάλους χάθηκαν και άλλοι αιχμαλωτίστηκαν. Στη συνέχεια πέρασαν και στη Σικελία, όπου κατέστρεψαν και κυρίευσαν όσες από τις πόλεις ανήκαν στους Καρχηδόνιους.

            Όταν οι Άραβες της Ανατολής έμαθαν πως ο ρωμαϊκός στόλος εφησυχάζει, έφτασαν με τα πλοία τους στα παράλια της Φοινίκης και της Συρίας και τα κατέστρεψαν (…) Καθώς λοιπόν οι ναύτες ήταν απασχολημένοι με τα οικοδομήματα αυτά και οι πλάτες τους δεν άδειαζαν να σηκώνουν φορτία ούτε τα χέρια τους να δουλεύουν με τα κοφίνια, ο στόλος διαλύθηκε. Επομένως, όπως είπα, οι Αγαρηνοί λεηλατούσαν άφοβα τα παράλια και δεν κατέστρεφαν μόνον αυτά, αλλά κυρίευσαν και τις Συρακούσες»

 

 XVI, 18

Επί Ρωμανού Α’ (μέσα 10ου αι.) «ο Λέων από την Τρίπολη ξεκίνησε με ναυτικό εναντίον των Ρωμαίων. Συγκρούστηκαν όμως μαζί του ρωμαϊκές τριήρεις κοντά στη νήσο Λήμνο και εξολόθρευσαν σχεδόν όλους τους Αγαρηνούς, βύθισαν τα καράβια τους, ενώ ο Τριπολίτης μετά βίας κατάφερε να γλιτώσει»

 

 

XVI, 19

Επί Ρωμανού Α’ «Έπλευσε κατά της βασιλεύουσας ρωσικός στόλος που δεν αριθμούσε, όπως αναφέρεται, χίλια αλλά δεκαπέντε χιλιάδες καράβια. Τα ρωσικά πλοία προσορμίστηκαν κοντά στον Φάρο, ενώ απέναντί τους παρατάχθηκε ο ρωμαϊκός στόλος, ο οποίος κάνοντας γενική επίθεση κατατρόπωση τους βαρβάρους και έκαψε πολλά πλοία τους με το υγρό πυρ. (…) Όταν μάλιστα τους τελείωσαν εντελώς τα τρόφιμα, αποφάσισαν να επιστρέψουν στην πατρίδα τους και άρχισαν τον απόπλου. Οι ρωμαϊκές τριήρεις όμως τους ξαναεπιτέθηκαν και οι βάρβαροι νικήθηκαν και στη δεύτερη ναυμαχία, έτσι ώστε ξέφυγαν ελάχιστα από τα καράβια τους για να γυρίσουν στους συμπατριώτες τους»

  

XVI, 22

Επί Κωνσταντίνου Ζ’ Πορφυρογέννητου (10ος αι.) «Επειδή οι Αγαρηνοί της Κρήτης λεηλατούσαν τα παράλια της αυτοκρατορίας των Ρωμαίων, ο βασιλιάς εξόπλισε στόλο που αποτελούνταν ως επί το πλείστον από πολεμικά πλοία και τον έστειλε εναντίον τους. Η επιχείρηση όμως ναυάγησε εξαιτίας της απειρίας και αμέλειας του ναυάρχου. Οι περισσότεροι ναύτες χάθηκαν, άλλοι πιάστηκαν αιχμάλωτοι, άλλοι σφάχτηκαν και δεν σώθηκαν παρά ελάχιστοι. Και θα αιχμαλωτιζόταν και ο ίδιος ο ναύαρχος, αν δεν συσπειρώνονταν οι δούλοι του και αν δεν του έδιναν την ευκαιρία, απωθώντας τους Αγαρηνούς, να μπει στη ναυαρχίδα και έτσι να ξεφύγει»

  

Βιβλίο XVII, 10

Επί  Κωνσταντίνου Η' (α' μισό 11ου αι.) «Αραβικός στόλος κινήθηκε τότε εναντίον των λεγόμενων Κυκλάδων νήσων. Καταναυμαχήθηκε όμως από τον στρατηγό της Σάμου, ο οποίος συνέλαβε αύτανδρα δώδεκα πλοία και καταδίωξε τα υπόλοιπα»

  

XVII, 12

Επί Ρωμανού Γ’ (α’ μισό 11ου αι.) επέδραμαν οι Άραβες στα παράλια του Ιλλυρικού. «Ο ρωμαϊκός στόλος προσέβαλε μόνο αυτούς τους τελευταίους καίγοντας τα περισσότερα πλοία τους. Όσοι διασώθηκαν από τη ναυμαχία, χάθηκαν σε τρικυμία στο Σικελικό πέλαγος. Από την Αφρική ωστόσο ξεκίνησαν περίπου χίλια πλοία λεηλατώντας πολλά νησιά και μερικά από τα παράλια. Μια μοίρα του στόλου αυτού έπεσε πάνω σε ρωμαϊκά πλοία που περιπολούσαν, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν πολλοί Αγαρηνοί και να αιχμαλωτιστούν πεντακόσιοι, οι οποίοι μεταφέρθηκαν δέσμιοι στον αυτοκράτορα»

  

XVII, 14

Επί Μιχαήλ Δ’ (α’ μισό 11ου αι.) «Την εποχή εκείνη, αραβικός στόλος έπλευσε από την Αφρική και τη Σικελία και λυμαινόταν τα νησιά και τα παράλια. Στάλθηκε όμως εναντίον του ρωμαϊκός στόλος που βούλιαξε πολλά από τα εχθρικά σκάφη αύτανδρα, αιχμαλώτισε πολλούς και άλλους έστειλε στον αυτοκράτορα, ενώ άλλους ανασκολόπισε κατά μήκος της παραλίας»

  

XVII, 15

«Πριν ο Μανιάκης αποβιβαστεί στη Σικελία, οι δύο αδελφοί [Σαρακηνοί] που ήταν κύριοι της νήσου έκαναν μεταξύ τους ειρήνη και όταν τελικά κατέφθασε ο Μανιάκης, σκέφτηκαν να τον διώξουν και να ζητήσουν βοήθεια από την Αφρική. Στον πόλεμο που ακολούθησε νίκησε ο ρωμαϊκός στόλος, σκοτώθηκαν πολλοί Καρχηδόνιοι και αρχικά κυριεύτηκαν δεκατρείς πόλεις. Κατόπιν ο Μανιάκης υπέταξε βαθμιαία στους Ρωμαίους ολόκληρη τη Σικελία»

  

XVII, 15

«…Ο Μανιάκης εν τω μεταξύ στρατοπέδευσε απέναντι από τους Αγαρηνούς, δίνοντας εντολή στον γαμβρό του βασιλιά και αρχηγό του στόλου, τον πατρίκιο Στέφανο, ο οποίος είχε και αυτός σταλεί επικεφαλής του στόλου, να επιτηρεί με μεγάλη προσοχή τα παράλια, ώστε να μην μπορέσει να διαφύγει ο Καρχηδόνιος, εάν ηττάτο .(…) ο αρχηγός τους εγκαταλείποντας τη μάχη, ανέβηκε σε γρήγορο καράβι, διέφυγε της προσοχής του [ρωμαϊκού] στόλου και έφτασε σώος στην πατρίδα του»

  

XVII, 24

Επί Κωνσταντίνου Θ’ Μονομάχου (μέσα 11ου αι.) οι Ρώσσοι εκστράτευσαν εναντίον των Ελλήνων. «…Έτσι ο αυτοκράτορας, μην ελπίζοντας πλέον σε ειρήνη, ετοιμάστηκε και αυτός για ναυμαχία και μην έχοντας πρόχειρο στόλο, που βρισκόταν πολύ μακριά απασχολημένος με τη φύλαξη των επαρχιών, εξόπλισε μερικές τριήρεις και φορτηγά πλοία, τα οποία εφοδίασε με άφθονο υγρό πυρ και τα αντέταξε στα εχθρικά· ο αυτοκράτορας ήταν ο ίδιος παρών, καθισμένος στο θρόνο, σε κάποια τοποθεσία πάνω από το λιμάνι. Καθώς είχαν διανύσει το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας και οι βάρβαροι έμεναν άπραγοι, χωρίς ωστόσο να διαλύονται, ο αυτοκράτορας διέταξε τον Θεοδωροκάνο να οπλίσει τρεις τριήρεις και να ακροβολιστεί απέναντι στον εχθρό, προκαλώντας τους σε σύγκρουση. Εκείνος όμως δεν επιχείρησε ακροβολισμό αλλά καθαρή ναυμαχία· ορισμένα βαρβαρικά σκάφη τα πυρπόλησε με το υγρό πυρ, άλλα τα βύθισε αύτανδρα και ένα το κατέλαβε πηδώντας ο ίδιος μέσα, σφάζοντας μέρος του πληρώματος και αιχμαλωτίζοντας τους υπόλοιπους που είχαν παγώσει από τον φόβο τους. Βλέποντας ο αυτοκράτορας πως η επιχείρηση των τριών τριήρων κατά του εχθρού είχε αίσιο τέλος, έδωσε το σύνθημα και στα υπόλοιπα πλοία που ανοίχτηκαν για πόλεμο. Οι βάρβαροι, μόλις τα είδαν να πλέουν καταπάνω τους, έχασαν κάθε διάθεση να πολεμήσουν, σκόρπισαν ανακρούοντας πρύμναν και τράπηκαν σε φυγή. Τότε οι Ρωμαίοι έλαβαν και βοήθεια εξ ουρανού· πράγματι, φύσηξε ξαφνικά σφοδρός άνεμος εξ ανατολών προς δυσμάς και σήκωσε καταιγίδα που κατακεραύνωσε τα σκάφη των βαρβάρων· πολλά πλημμύρισαν και βούλιαξαν, πολλά πάλι έπεσαν πάνω σε υφάλους και σκόπελους και συνετρίβησαν. Άλλοι από τους άνδρες των πληρωμάτων σκεπάστηκαν από το νερό, ενώ άλλοι έπεσαν θύματα ρωμαϊκής φρουράς που παραμόνευε στις ακτές και χάθηκαν»

  

Βιβλίο XVIII, 22

Επί Αλέξιου Α’ Κομνηνού (τέλη 11ου-αρχές 12ου αι.) «Οι Τούρκοι δεν περιορίστηκαν να κατακτήσουν την Ανατολή αλλά απείλησαν και τα νησιά. Ο Τζαχάς (που ήταν άσημος Τούρκος αλλά παμπόνηρος) προσορμίστηκε με λίγα πλοιάρια στη νήσο Χίο και καταλαμβάνοντάς την αμαχητί, άρχισε να ναυπηγεί εκεί στόλο, με τον οποίο υπέταξε τη Λέσβο, τη Σάμο, τη Ρόδο και πλήθος άλλων νησιών. Παρ’ όλα αυτά, όταν ο ρωμαϊκός στόλος χτύπησε τα πλοία του, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τα κατακτημένα εδάφη του»

 

Η μετάφραση είναι του Ιορδάνη Γρηγοριάδη (εκδόσεις Κανάκη)

 

ΠΗΓΗ-ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

Portaaurea.gr  

Γ ΣΦΡΑΤΖΗ – ΕΓΓΡΑΦΑ

 

 

 

 

Για να δείτε κάποιες σελίδες πρέπει να έχετε τον flash player που μπορείτε να βρείτε πατώντας στο εικονίδιο δίπλα.

Πνευματικά δικαιώματα © 2009

 Συντελεστές  και επικοινωνία μαζί μας

       SiteLock