πίσω

ΠΕΡΙ ΤΗΣ  ΣΗΜΑΣΙΑΣ ΤΩΝ ΜΟΡΦΩΝ ΣΤΗΝ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ

ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΓΓΕΙΟΓΡΑΦΙΑΣ

Η ιστορία και τα ηρωικά γεγονότα της φυλής των Ελλήνων,  τα δρώμενα στην χιλιάδων ετών ιστορία του, τα γεγονότα που μεταδιδόταν σε αυτόν από τα βάθη των αιώνων και που τον οδηγούσαν από τότε στην πορεία της ζωής του , έχουν αποτυπωθεί με διαφόρους τρόπους στην διάρκεια της πολυετούς ιστορίας του .Ένας τρόπος ήταν η ζωγραφική σε έργα τέχνης και ένα  από αυτά ήταν η ζωγραφική στην αγγειογραφία .Μοναδικά στον κόσμο τα ελληνικά αγγεία αποτελούσαν ένα είδος μετάδοσης της ιστορίας και του πολιτισμού των Ελλήνων και δημιουργήθηκαν στις χιλιετίες από ανυπέρβλητους καλλιτέχνες .Εδώ θα προσπαθήσουμε να παρουσιάσουμε ένα δείγμα  αυτών των  γεγονότων ,που ιστορικά αποτυπώνονταν στα ελληνικά αγγεία και να ανιχνεύσουμε την σημασιολογική τους έννοια και τον τρόπο που αυτά φιλοτεχνήθηκαν .Τα έργα μεγάλων ποιητών είναι μια πηγή πληροφοριών για τον έλληνα καλλιτέχνη. Μερικά από αυτά θα δούμε σε αυτό το πόνημα

Αισχύλος

Η Λυκούργεια τετραλογία του Αισχύλου παρουσιάστηκε στο θέατρο της Αθήνας γύρω στο 460 π.Χ., μερικά μόλις χρόνια μετά την ομότιτλη τετραλογία του ποιητή Πολυφράσμονα (467 π.Χ.), σε μια εποχή κατά την οποία η ιδρυθείσα Αθηναϊκή Συμμαχία διεκδικούσε επιρροή στην περιοχή του Παγγαίου και του Στρυμόνα. Από την τετραλογία του Πολυφράσμονα έχει σωθεί μόνον ο τίτλος, από τη Λυκούργεια του Αισχύλου όμως σώζονται κάποια πενιχρά αποσπάσματα τα οποία είναι δυνατό να μας οδηγήσουν στην ανασύνθεση των δραματικών γεγονότων.

 Ωστόσο τα θραύσματα ποιημάτων από το λυρικό ποιητή Στησίχορο παράσχουν την παλαιότερη λογοτεχνική πηγή για την Ορέστεια που αργότερα έγινε τόσο δημοφιλές κάτω από τα έργα των  τραγικών του πέμπτου αιώνα. Η τριλογία του Αισχύλου που ευτυχώς έρχονται σε μας είναι, ως εκ τούτου, το παλαιότερο σωζόμενο έργο . Η Ορέστεια είναι τριλογία από αρχαίες Ελληνικές τραγωδίες, γραμμένες από τον τραγικό ποιητή Αισχύλο και παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά το 458 π.Χ. στη γιορτή των Διονυσίων.

Αποτελείται από τις τραγωδίες «Αγαμέμνων», «Ευμενίδες» και «Χοηφόροι», ενώ είναι η μόνη αρχαία σωζόμενη τριλογία.

Στην τραγωδία Χοηφόροι η δράση εκτυλίσσεται στο Άργος, όπου μετά το θάνατο του Αγαμέμνονα, βασιλεύουν η Κλυταιμνήστρα μαζί με τον Αίγισθο. Το πνεύμα όμως του πεθαμένου βασιλιά στέλνει στη βασίλισσα ένα φοβερό όνειρο, για να ταράξει τη γαλήνη του ύπνου της. Ονειρεύεται ότι γεννά ένα φίδι αντί βρέφος, που βυζαίνοντας γάλα ρουφά το αίμα από το στήθος της. Ξυπνά κραυγάζοντας έντρομη κι οι μάντεις ερμηνεύουν το κακό όνειρο ως σημάδι της οργής των θεοτήτων του Άδη. Στο μεταξύ με διαταγή της βασίλισσας η κόρη της Ηλέκτρα, που κατοικεί ακόμα στο παλάτι έχοντας όμως τη μοίρα της δούλας, πηγαίνει στον τάφο του πατέρα της μαζί με τις χοηφόρους για να προσφέρει σπονδές. Παράλληλα, ο αδελφός της Ορέστης, που απουσίαζε για χρόνια στην Φώκαια, επιστρέφει στο Άργος συνοδευόμενος από τον ξάδελφο του Πυλάδη, με σκοπό να πάρει εκδίκηση για τον φόνο του πατέρα του. Συμπτωματικά πηγαίνει στον τάφο του Αγαμέμνονα την ώρα που γίνονται οι σπονδές κι η Ηλέκτρα τον αναγνωρίζει από μια μπούκλα των μαλλιών του, που αυτός τοποθετεί πάνω στον τάφο. Αφού ολοκληρώνεται η διαδικασία της αναγνώρισης μεταξύ των δύο αδελφών, ο Ορέστης ανακοινώνει τον σκοπό της επιστροφής του στο Άργος, του συμπαραστέκεται μάλιστα κι ο χορός. Ο Ορέστης κι ο Πυλάδης μεταμφιεσμένοι σε Φωκείς ταξιδιώτες απολαμβάνουν την φιλοξενία της βασίλισσας την παραπλανούν επιπλέον λέγοντάς της ότι ο γιος της έχει πεθάνει. Η Κλυταιμνήστρα στέλνει την τροφό να φέρει απ' έξω τον Αίγισθο. Τότε, ενώ οι δυο συνεργοί κι εραστές βρίσκονται στο παλάτι, ο Ορέστης σκοτώνει πρώτα την μητέρα του κι αμέσως μετά τον Αίγισθο. Μετά την ανόσια πράξη τον τυραννούν οι τύψεις, που με τη μορφή των Ερινυών, αόρατες για τους άλλους, εμφανίζονται μπροστά του, εκείνος έντρομος φεύγει βιαστικά από το παλάτι.

 Μια  μελανή πήλινη  πλάκα στο Μουσείο του Λούβρου, η οποία παρουσιάζει  μια σκηνή παρόμοια με το άνοιγμα των  Χοηφόρων, είναι το αρχαιότερο μνημείο της Ορέστειας , ακόμα πρέπει να φέρουν ημερομηνία εντός του πέμπτου αιώνα π.Χ. και μπορεί να θεωρηθεί ως αρκετά καλά τεκμηριωμένο ότι η Ηλέκτρα  και  Ορέστης εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην τέχνη, αλλά λίγα χρόνια πριν από την παραγωγή της τριλογίας του Αισχύλου στο 458 π.Χ..

 Μια μικρή ομάδα από αγγειογραφίες από την Κάτω Ιταλία που ανήκουν στο τέταρτο αιώνα π.Χ., ωστόσο, παρουσιάζουν απαράμιλλα, σκηνές από αυτή την τριλογία.

 

 

Για να δείτε κάποιες σελίδες πρέπει να έχετε τον flash player που μπορείτε να βρείτε πατώντας στο εικονίδιο δίπλα.

Πνευματικά δικαιώματα © 2009

 Συντελεστές  και επικοινωνία μαζί μας

       SiteLock