πίσω

ΠΙΝΑΚΕΣ ΤΗΣ ΙΛΙΟΥ ΠΕΡΣΙΣ

ΚΑΙ  ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

ΓΙΑ ΤΗΝ  ΔΙΔΑΧΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΗΣ ΡΩΜΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΙΤΑΛΙΚΗΣ ΤΗΝ ΡΩΜΑΪΚΗ ΕΠΟΧΗ

Την ρωμαϊκή εποχή στην Ιταλική και στην περιοχή της Ρώμης οι σχολές που υπήρχαν μάθαιναν στους νέους στην ελληνική τα Έπη της Ιλιάδας ,της Οδύσσειας και άλλων. Με αυτά γαλουχήθηκαν και αυτές οι γενιές των νέων της εποχής και υπήρξε ο κανόνας της επιμόρφωσης τους. Εκτός των αρχαιολογικών και άλλων αποδείξεων, έχουν βρεθεί αρκετοί πίνακες διαφόρων διαστάσεων φτιαγμένοι σε υλικό από την περιοχή αυτή, κυρίως μάρμαρο και χαραγμένε επάνω τους , με εικονογραφικό τρόπο, τα Έπη και οι ιστορίες του Ομήρου αλλά και άλλων ελληνικών ιστορικών δρώμενων όπως ο Θηβαϊκός κύκλος αλλά και άλλα χιλιάδες ελληνικά ποιήματα και ιστορίες .Εάν οι ρωμαίοι χρησιμοποιούσαν μόνον λατινικά, όλα αυτά τα ευρήματα ,θα ήταν χαραγμένα στην γραφή τους στην λατινική γλώσσα κάτι που φυσικά δεν συνέβη και την ελληνική γλώσσα την βλέπουμε να είναι χαραγμένη και εδώ, σε αυτούς τους πίνακες εκμάθησης ιστορίας.

 Οι θεοί και οι ήρωες των Ρωμαίων ήταν οι ίδιοι με αυτούς των Ελλήνων όπως και το θρησκευτικό και λαογραφικό  στοιχείο τους κάτι πού ήταν διάχυτο παντού .Εάν οι Ρωμαίοι ,οι ρωμαλέοι δηλαδή όπως εξηγεί και το εθνοτικό τους επώνυμο στην ελληνική πάντα γλώσσα , ήταν κάτι άλλο από ελληνικό στοιχείο γιατί να είναι τόσο δεμένοι με τον ελληνισμό ενώ γύρω τους γνώρισαν και κατέκτησαν τόσους άλλους λαούς; Τα Πελασγικά φύλλα των που ζούσαν πλέον στην Ιταλική ασπάστηκαν το ίδιον της ελληνικής καταγωγής τους  και θρησκεία ,τέχνη ,κύρια έθιμα, εξελίχθηκαν με ελληνοπρέπεια παρόλο το μακρινό της καταγωγής τους, έτσι και οι ρωμαλέοι Ρωμαίοι.. Όσο και αν ορισμένος αριθμός κατοίκων( οι Λατίνοι) ρωμαίων χρησιμοποίησαν την χαλκιδική διάλεκτο της ελληνικής για πολιτικούς και άλλους κοινωνικούς λόγους, ο κύριος όγκος του λαού των ρωμαίων ήταν ελληνικό στοιχείο σε μια εξελιγμένη από την κλασική και «ελληνιστική» εποχή και σε μια κατάσταση διαφοροποιημένη  στην εξελικτική πορεία της όπως συμβαίνει σε όλα τα πράγματα στην πορεία του χρόνου. 

ΜΙΑ ΑΝΑΦΟΡΑ

 Είναι αρκετά τεκμηριωμένη η αρχαία διάκριση μεταξύ Ρωμαίων και Λατίνων, και είναι μεγάλο σφάλμα πως σήμερα ταυτίζονται από τους ξένους και τους δικούς μας ιστορικούς. Όπως είδαμε και οι Λατίνοι δεν είχαν ελληνική συνείδηση. Με την δημιουργία της Ρώμης ήταν φυσικό αρκετές λατινικές πόλεις να συμπεριληφθούν τελικά στο πολιτικό σύστημα της Ρώμης, αφού οι κάτοικοί τους έγιναν πλέον Ρωμαίοι. Παρόλα  αυτά πολλές άλλες λατινικές πόλεις όχι μόνο δεν έγιναν ρωμαϊκές , αλλά και αντέδρασαν στην ρωμαϊκή επικράτεια και έγιναν σφοδροί και επικίνδυνοι εχθροί των Ρωμαίων . Αντίθετα, μετά την κατάληψη της υπόλοιπης Ελλάδος από τους Έλληνες Ρωμαίους, (δηλ από το 146 μ.Χ. και μετά)  ελάχιστη αντίσταση υπήρξε, δείγμα πως οι υπόλοιποι Έλληνες δεν θεωρούσαν τους εαυτούς τους υπόδουλους. Οι αρχαίοι Έλληνες Ρωμαίοι ουδέποτε επεχείρησαν να εκλατινίσουν και να «εκπολιτίσουν» τους υπόλοιπους Έλληνες, απλούστατα διότι ήταν οι ίδιοι Έλληνες κατά την γλώσσα, την παιδεία, την καταγωγή και τον πολιτισμό πριν κατακτήσουν τους υπόλοιπους Έλληνες  Οι Ρωμαίοι υπέταξαν την Λατινική ομοσπονδία, μετά από μία σειρά πολέμων και συνθηκών, μέχρι το 343 π.Χ. , που επήλθε ο αποφασιστικός πόλεμος μεταξύ Ρώμης και Λατίνων, που είχε ως αποτέλεσμα τη οριστική διάλυση της Ομοσπονδίας. Οι Ρωμαίοι , δεν είχαν ως αποκλειστική τους γλώσσα τα Λατινικά. Σίγουρα, τα Λατινικά ήταν η επίσημη γλώσσα, αλλά όχι η μόνη. Χρησιμοποιήθηκαν δε , για να προσεγγίσουν τους Λατίνους και να τους χρησιμοποιήσουν για τα σχέδια τους.. Οι Ρωμαίοι ήταν δίγλωσσοι. Τα Λατινικά επικράτησαν σε διάφορες περιόδους, κυρίως για πολιτικούς λόγους (προσπάθεια αφομοίωσης των Λατίνων και χρησιμοποίηση τους).  Ο πρώτος Ρωμαίος συγγραφέας και πατέρας της λατινικής γραμματολογίας ήταν ο Λίβιος Ανδρόνικος  [Πηγή: Μ. Gary, A History of Rome, London 1962, σελ. 269 : Η. J. Rose, A Handbook of Latin Literature, New York 1960, σελ. 20 εξ ], Έλληνας γεννημένος στον Τάραντα της Μ. Ελλάδος., ο οποίος  χάραξε την ελληνική γραμμή των ρωμαϊκών γραμμάτων. Ήρθε ως αιχμάλωτος στην Ρώμη το 272 π.Χ. Μετέφρασε τον Όμηρο στην υπ' αυτού διαμορφωθείσα γραπτή λατινορωμαϊκή, για να τον χρησιμοποίηση ο ίδιος ως διδακτικό κείμενο της λατινικής και ελληνικής γλώσσας για τους Ρωμαίους μαθητές του. Μετέφρασε και άλλα έργα από τα ελληνικά στα λατινικά και έγραψε τα πρώτα ρωμαϊκά θεατρικά έργα και ποιήματα. Από τότε συνέχισε  η διγλωσσία να κατευθύνει την εξέλιξη του πολιτισμού των ρωμαίων.

Αν κάνετε διπλό κλικ πάνω σε σελίδα γεμίζει όλο το πλαίσιο και δείχνει πολύ πιο μεγάλο και

ευανάγνωστο, επίσης μπορείτε να το δείτε και σε πλήρη οθόνη.

 

Για να δείτε κάποιες σελίδες πρέπει να έχετε τον flash player που μπορείτε να βρείτε πατώντας στο εικονίδιο δίπλα.

Πνευματικά δικαιώματα © 2009

 Συντελεστές  και επικοινωνία μαζί μας

       SiteLock