πίσω

ΟΙ ΈΛΛΗΝΕΣ ΣΤΗ ΒΑΚΤΡΙΑΝΗ

“Εμείς· οι Aλεξανδρείς, οι Aντιοχείς,
 οι Σελευκείς, κ’ οι πολυάριθμοι
 επίλοιποι Έλληνες Aιγύπτου και Συρίας,
 κ’ οι εν Μηδία, κ’ οι εν Περσίδι, κι όσοι άλλοι.
 Με τες εκτεταμένες επικράτειες,
 με την ποικίλη δράσι των στοχαστικών προσαρμογών.
 Και την Κοινήν Ελληνική Λαλιά
 ώς μέσα στην Βακτριανή την πήγαμεν, ώς τους Ινδούς”

Κ. Π. Καβάφης

Ευεργέτες και όχι κατακτητές

Σπουδαία ιστορικά στοιχεία ενός ένδοξου παρελθόντος- πέρα από τις γραπτές πηγές- έχουν καλυφθεί από τη σκόνη του χρόνου. Φυλάχθηκαν μέσα στη γη όπου σιγά –σιγά αναδύονται για να εμπλουτίσουν τις γνώσεις με ξεχωριστά μνημεία, μοναδικούς και σπάνιους ιστορικούς θησαυρούς.
Μέρα στη μέρα, χρόνο στο χρόνο, πλήθος ιστορικών μνημείων προστίθενται στον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό. Και δεν μιλούμε για τον σημερινό ελλαδικό χώρο ή τον ιστορικό χώρο της Μεσογείου, αλλά για την Ινδία, το Αφγανιστάν, το Πακιστάν. Χώρες, όπου η ελληνική παρουσία δεν αρχίζει από την αυτοκρατορία του Αλέξανδρου αλλά χάνεται σε άγνωστο βάθος χρόνου.
Στην ιστορία των λαών της γης, πολλοί λαοί κυριάρχησαν σε άλλους, τους υποδούλωσαν ή αποίκησαν στις χώρες τους. Κανένας όμως δεν άφησε τα πολιτιστικά εκείνα σημεία που να δίδουν την ώθηση στον κατακτημένο λαό να βαδίσει με υπερηφάνεια προς το μέλλον.
Στην παγκόσμια ιστορία είναι ξεχωριστή η συμβολή των Ελλήνων στο οικοδόμημα του σύγχρονου πολιτισμού. Ποιος είναι ο λόγος; Ποια είναι η ειδοποιός διαφορά; Γιατί οι αποικίες των Ελλήνων ή κράτη των Ελλήνων, μπόρεσαν να διατηρηθούν μέσα στην μεταβολή του χρόνου πάνω από δύο χιλιάδες χρόνια; Και όχι μόνον αυτό, αλλά οι λαοί να καυχώνται πως είναι οι αποδέκτες και συνεχιστές του πολιτισμού των αρχαίων; Το παράδοξο με τη σημερινή λογική είναι πως οι Έλληνες χαρακτηρίζονται ως ‘ευεργέτες’ και όχι ως ‘κατακτητές’.
Σημείο συνάντησης λαών και πολιτισμών, η Κεντρική Ασία παρουσιάζει ιδιαίτερο ιστορικό ενδιαφέρον από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Η περιοχή αυτή, με τη μεγάλη γεωγραφική ποικιλομορφία (καθόσον περιλαμβάνει αχανείς στέπες, εύφορες κοιλάδες ποταμών, πανύψηλες οροσειρές και ερημικές εκτάσεις), είναι αρκετά δύσκολο να οριοθετηθεί, δεδομένου ότι έχουν διατυπωθεί διάφορες απόψεις σχετικά με τις περιοχές που περιλαμβάνονται σ΄αυτήν. Διευκρινίζουμε, επομένως, ότι για τους σκοπούς της παρούσας σειράς αναρτήσεων, αναφερόμαστε σε μια γεωγραφική περιοχή που αποτελείται από το βορειοανατολικό τμήμα του σύγχρονου Ιράν, το μεγαλύτερο τμήμα των εδαφών που ανήκουν στις 4 από τις 5 πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες της Κεντρικής Ασίας (εν προκειμένω: Ουζμπεκιστάν, Τουρκμενιστάν, νότιο Καζακστάν, Τατζικιστάν), το Αφγανιστάν και το βορειοδυτικό Πακιστάν (Μπαλουτσιστάν και κοιλάδα του Ινδού στο Παντζάμπ). Το ενδιαφέρον μας επικεντρώνεται στην έντονη παρουσία του ελληνικού στοιχείου στην περιοχή αυτή κατά την αρχαιότητα. Η εξιστόρηση της παρουσίας αυτής δεν είναι ιδιαίτερα ευχερής, καθώς οι πηγές που έχουμε στη διάθεσή μας παρουσιάζουν αρκετές ελλείψεις. Λείπουν αρκετά αποσπάσματα αρχαίων ιστορικών συγγραμμάτων (ή και ολόκληρα έργα) που υποθέτουμε ότι αναφέρονταν στην ιστορία του ελληνισμού στην αρχαία Κεντρική Ασία.

Αν κάνετε διπλό κλικ πάνω σε σελίδα γεμίζει όλο το πλαίσιο και δείχνει πολύ πιο μεγάλο και

ευανάγνωστο, επίσης μπορείτε να το δείτε και σε πλήρη οθόνη.

 

Για να δείτε κάποιες σελίδες πρέπει να έχετε τον flash player που μπορείτε να βρείτε πατώντας στο εικονίδιο δίπλα.

Πνευματικά δικαιώματα © 2009

 Συντελεστές  και επικοινωνία μαζί μας

       SiteLock