πίσω

ΑΡΓΟΝΑΥΤΙΚΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ

Η εκστρατεία που ανέλαβαν οι ήρωες της αρχαίας Ελλάδας για να βοηθήσουν τον Ιάσονα να φέρει από την Κολχίδα του Εύξεινου Πόντου το «χρυσόμαλλο δέρας».

Η ΑΡΓΩ ΤΟΥ Κωνσταντίνου  Βολανάκη 1837-1907

Ό Ιάσων κάλεσε τούς Μεγίστους τών Ελλήνων

1. Ιάσων Αίσονος καί Πολυμήδης.
2. Ορφεύς, Οιάγρου καί Καλλιόπης.
3. Αστερίων Κομήτου, Θεσσαλός.
4. Πολύφημος Ελάτου, έκ Λαρίσης.
5. Ίφικλος φύλακος, Θεσσαλός πατήρ Πρωτεσιλάου.
6. Άδμητος Φέρητος, Θεσσαλός σύζυγος Αλκήστεως.
7. Εύρυτος, Ερμού καί Αντιάνειρας, Θεσσαλός.
8. Εχίων αδελφός Ευρύτου, υιός Ερμού καί Αντιάνειρας.
9. Αιθαλίδης, Ερμού καί Ευπολεμείας, Θεσσαλός. 
10. Κόρωνος Καιανέως Θεσσαλός.
11. Μόμψος Άμπυκος καί Χλωρίδος έκ Τιτάρου Θεσσαλίας, μάντις καί οιωνοσκόπος.
12. Ευρυδάμας Κτιμένου, έκ Ξυνίας τής Θεσσαλίας.
13. Μενοίτιος, Άκτορος καί Αιγίνης, Οπούντιος, ομομήτριος αδελφός τού Αιακού.
14. Ευρωβώτης Τελέοντος, ομοίως έξ’Οπούντος, ιατρός.
15. Ευρυτίων, Ίρου καί Δημανάσσης, φονευθείς έξ’αμελείας υπό τού Πηλέως κατά τήν θήραν τού Καλυδώνιου κάπρου.
16. Οϊλεύς Λεωδόκου, Λοκρός πατήρ Αίαντος.
17. Κάνθος Κανήθου, έξ Ευβοίας εγγονός Άβαντος.
18. Κλυτίος Ευρύτου, βασιλέως Οιχαλίας, σπουδαίος τοξότης.
19. Ίφιτος Ευρύτου, αδελφός Κλυτίου.
20. Πηλεύς, Αιακού καί Ενδηίδος, πατήρ τού Αχιλλέως.
21. Τελαμών ό Σαλαμίνιος, Αιάκου καί Ενδηίδος αδελφός Πηλέως, πατήρ τού Αίαντος.
22. Βούτης Τελέοντος έκ Κεκροπίας (Αθήναι).
23. Φάληρος Άλκωνος, υιού Ερεχθέως έκ Κεκροπίας.
24. Τίφυς Αγνίου έκ Βοιωτίας, Κυβερνήτης (Πλοίαρχος) τής Αργούς.
25. Φλίας, Διονύσου καί Χθονοφίλης, έξ Αργολίδος.
26. Ταλαός, Βίαντος καί Πηρούς έξ Άργους.
27. Άρειος Βίαντος καί Πηρούς, αδελφός Ταλαού.
28. Λεώδοκος, αδελφός Αρείου καί Ταλαού.
29. Ηρακλής, Διός καί Αλκμήνης έκ Θηβών, ό Μέγιστος τών Ελλήνων.
30. Υλας, Θειοδάμαντος καί Κυήκης.
31. Ναύπλιος Κλυτονίου έκ Ναυπλίας.
32. Ίδμων, Απόλλωνος καί Κυρήνης, μάντις.
33. Κάστωρ, Διός καί Λήδας, έκ Σπάρτης.
34. Πολυδεύκης, Διός καί Λήδας, έκ Σπάρτης αδελφός Κάστορος. Οί δύο μαζί αποτελούν τούς Διοσκούρους, προστάτες τών Ναυτιλλομένων.
35. Λυγκεύς, Αφαρέως καί Αρήνης έκ Μεσσηνίας, περίφημος διά τήν οξυδέρκειάν του.
36. Ίδας, Αφαρέως καί Αρήνης έκ Μεσσηνίας, αδελφός Λυγκέως καί σύζυγος Μαρπήσσης.
37. Περικλύμενος, Νηλέως καί Χλωρίδος έκ Πύλου, αδελφός Νέστορος.
38. Αμφιδάμας Αλεού, έκ Τεγέας.
39. Κηφεύς Αλεού έκ Τεγέας αδελφός Αμφιδάμαντος.
40. Αγκαίος Λυκούργου.
41. Αυγείας Ηλίου, έξ Ήλιδος (τήν αυλή του εκαθάρισεν ό Ήρακλής).
42. Αστέριος Υπερασίου, έκ Πελλήνης Αχαϊας.
43. Αμφίων Υπερασίου, αδελφός Αστερίου.
44. Εύφημος, Ποσειδώνος καί Ευρώπης(ηδύνατο νά περιπατή επί τής θαλάσσης).
45. Εργίνος Ποσειδώνιος έκ Μιλήτου.
46. Αγκαίος Ποσειδώνιος καί Αστυπαλαίας έκ Σάμου Κεφαλληνίας.
47. Μελέαγρος,Οινέως καί Αλθαίας, φονεύσας τόν ταύρον τής Καλυδώνος.
48. Λαοκόων Πορθάονος, έξ Αιτωλίας.
49. Ίφικλος Θεστίου, έξ Αιτωλίας.
50. Παλαιμόνιος Ηφαίστου έξ Ωλένης.
51. Ίφιτος, Ναυβόλου καί Περινίκης έκ Φωκίδος.
52. Ζήτης, Βορέου καί Ωρειθυίας έκ Θράκης.
53. Κάλαϊς αδελφός Ζήτη.
54. Άκαστος, Πελίου καί Αναξιβίας έξ Ιωλκού.
55. Άργος Φρίξου, ναυπηγός έξ Ιωλκού.
56. Δάσκυλος Λύκου, Μαριανδύνος(Βιθυνία Πόντου απόγονος Φρίξου).
57. Δηλέων Δηιμάχου, έκ Τρίκκης Θεσσαλίας.
58. Φλόγιος Δηιμάχου αδελφός Δηλέοντος.
59. Αυτόλυκος Δηιμάχου έκ Τρίκκης Θεσσαλίας, κτίτωρ τής έν Ασία Σινώπης.
60. Δευκαλίων, Μίνωος καί Πασιφάης πατήρ Ιδομενέως. 

 

 
Η εκστρατεία που ανέλαβαν οι ήρωες της αρχαίας Ελλάδας για να βοηθήσουν τον Ιάσονα να φέρει από την Κολχίδα του Εύξεινου Πόντου το «χρυσόμαλλο δέρας».

ΑΤΤΙΚΟ ΑΓΓΕΙΟ 550 ΠΧ ΜΟΥΣΕΙΟ ΠΩΛ ΓΚΕΤΥ ΗΠΑ


Το δέρας (=δέρμα) αυτό ήταν από το χρυσόμαλλο κριάρι που είχε μεταφέρει το Φρίξο και την Έλλη από τη Βοιωτία στην Κολχίδα. Όταν ο Φρίξος έφτασε στην Κολχίδα, θυσίασε το χρυσόμαλλο κριάρι και κρέμασε το δέρμα του στο ιερό άλσος του Άρη.


Το δέρας φύλαγε ένας ακοίμητος δράκοντας, που κατασπάραζε όποιον τολμούσε να πλησιάσει. Στην αναζήτηση του χρυσόμαλλου δέρατος προέτρεψε το νεαρό τότε Ιάσονα ο θείος του Πελίας, ελπίζοντας ότι ο νέος θα χανόταν στην προσπάθειά του αυτή και έτσι θα έπαυε να διεκδικεί το θρόνο της Ιωλκού. Στην αργοναυτική εκστρατεία, σύμφωνα με τον αρχικό μύθο, πήραν μέρος λίγοι ήρωες, αργότερα όμως, όταν ο μύθος έγινε πανελλήνιος και δημοφιλής, στους ήρωες προστέθηκαν και άλλοι που έφτασαν τελικά τους πενήντα ή εξήντα. Χρονολογικά τοποθετούσαν την εκστρατεία μια γενιά πριν από τον τρωικό πόλεμο. Το όνομά της η εκστρατεία το οφείλει στο πλοίο των Αργοναυτών, την «Αργώ», που κατασκεύασε ο γιος του Φρίξου, Άργος, με τη βοήθεια της θεάς Αθηνάς. Οι ήρωες, που ονομάστηκαν «Αργοναύτες», συγκεντρώθηκαν και ξεκίνησαν από το λιμάνι των Παγασών (στην περιοχή του σημερινού Βόλου) με αρχηγό τον Ιάσονα.
Κυβερνήτης του πλοίου ήταν ο Τίφυς.

 

Η ΠΟΡΕΙΑ ΠΟΥ ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ ΟΤΙ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ Η ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ


Ή αποστολή ξεκίνησε από τήν Ιωλκό με το πλοίο Αργώ. Το πιθανότερον είναι ότι το πλοίον με το οποίον έγινε ή εκστρατεία έλαβε το όνομά της από τον κατασκευαστή ναυπηγόν Άργον. Ετυμολογικώς ή Αργώ είναι ή στιλβούσα, κυριολεκτικώς ή αργυρολαμπής αλλά ταχεία, ή γρήγορη σαν αστραπή. Τόπος ναυπηγήσεως αί Παγασσαί της Θεσσαλίας. Τα ξύλα τά συνέλεξαν από τά δάση τού Πηλίου. Τό σχήμα ήτο επίμηκες, γιαυτό καί λεγόταν μακρά ναύς. Υπολογίζεται ότι είχε μήκος 50 μέτρα ή 60. Ήτο ελαφρά ώστε οί Αργοναύται μπορούσαν να την μεταφέρουν επί των ώμων των εις την ξηράν (Απολλων.Αργόν Δ΄1383). Εις την ναυπήγησιν της εβοήθησε ή Ήρα, καθώς και ή Αθηνά ή οποία τοποθέτησε εις την τρόπιν τού πλοίου τεμάχιον ξύλου, εκ της ιεράς φηγού τής Δωδώνης. Το  ξύλον αυτό είχε τήν ικανότητα να ομιλεί και να προλέγει.

Η ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΤΗΣ ΑΡΓΟΥΣ ΜΕ ΤΗΝ ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ


Πρώτα έφθασαν στην Λήμνο, που τότε την κυβερνούσαν γυναίκες. Η βασίλισσα του νησιού Υψιπύλη τους δέχτηκε φιλικά. Ύστερα από λίγες μέρες, αφού πέρασαν από τη Σαμοθράκη, διέπλευσαν τον Ελλήσποντο και προσορμίστηκαν στη χώρα των Δολιόνων. Όταν όμως ξεκίνησαν για να συνεχίσουν το ταξίδι τους, μια φοβερή τρικυμία τους ξανάφερε στις ακτές. Οι Δολίονες, που τους είχαν φερθεί αρχικά πολύ φιλόξενα, νομίζοντας στη συνέχεια πως ήταν πειρατές, τους επιτέθηκαν. Στη μάχη που ακολούθησε, ο Ιάσονας σκότωσε το βασιλιά τους Κύζικο. Έφτασαν κατόπιν στη χώρα των Βεβρύκων. Εκεί ο Πολυδεύκης, ένας από τους Διόσκουρους, πάλεψε και σκότωσε το βασιλιά Άμυκο, γιο του Ποσειδώνα, ο οποίος εξανάγκαζε τους ξένους να παλεύουν μαζί του και τους σκότωνε, αφού τους νικούσε. Από τη χώρα των Βεβρύκων έφτασαν στη Σαλμυδησσό, όπου βρήκαν τον τυφλό γέρο μάντη Φινέα, τον οποίο είχε τυφλώσει ο Δίας, επειδή φανέρωσε στους ανθρώπους το μέλλον.

  

                     

Ο ΜΑΝΤΗΣ ΦΙΝΕΑΣ ΑΓΓΕΙΟ ΑΠΟ ΤHΝ ΜΕΓΑΛΗ ΕΛΛΑΔΑ 360 ΠΧ ΜΟΥΣΕΙΟ Jatta, Ruvo.

 

Αφού τον ελευθέρωσαν από τις Αρπύιες, εκείνος τούς προειδοποίησε για τις συμπληγάδες τις οποίες επέρασαν με την βοήθεια της Αθηνάς και έκτοτε έμειναν ανοικτές. Με υπόδειξη του Φινέα, άφησαν πρώτα ένα περιστέρι να πετάξει ανάμεσα από τις πέτρες. Αμέσως αυτοί, κωπηλατώντας γρήγορα, με τα μάτια στραμμένα στο πουλί, πέρασαν το επικίνδυνο στενό (τον σημερινό Βόσπορο μάλλον). Στη χώρα των Μαριανδινών, όπου έφτασαν, ο λαός και ο βασιλιάς Λύκος τούς δέχτηκαν με ευγένεια. Αλλά εκεί έχασαν τη ζωή τους ο μάντης Ίδμονας και ο κυβερνήτης Τίφυς. Με νέο κυβερνήτη τον Αγκαίο, το καράβι πέρασε το Θερμώδοντα ποταμό και έφτασε στην Κολχίδα.

  

ΑΤΤΙΚΟΣ ΕΡΥΘΡΟΜΟΡΦΟΣ ΚΥΛΙΚΑΣ ΤΟΥ ΖΩΓΡΑΦΟΥ ΠΕΝΘΕΣΙΛΕΑ 450 ΠΧ ΟΙ ΔΙΟΣΚΟΥΡΟΙ ΚΑΣΤΩΡ ΚΑΙ ΠΟΛΥΔΕΥΚΗΣ

 


Οί Αργοναύτες εισέπλευσαν εις τον Φάσιν ποταμόν της Κοχλικής γης και καθώρμισαν εις την Αίαν τήν μητρόπολιν των Κόχλων. Παραπλέοντες παρά το όρος τού Καυκάσου είδον τον αετόν, όστις κατέτρωγε το ήπαρ τού Προμηθέως. Ό Ήφαιστος είχε δώσει εις τον Αιήτην δύο ταύρους άγριους, χαλκόποδας και πυριπύους. Ό Ιάσων δάμασε τούς ταύρους και σκότωσε τον δράκοντα πού προστάτευε το δέρας. Οι Αργοναύτες απέπλευσαν από την Κολχίδα μέ τό δέρας και την Μήδεια, ήτις ηκολούθησεν οικειοθελώς. Οί Αργοναύτες όμως κατά την επάνοδο, επέπρωντο να πάθωσι μύριας δυσκολίας. Διήλθαν εκ τού Νείλου και έφεραν εις των ώμων των τήν Αργώ διά χώρας μακράς (Συρία), μέχρι διά βοηθείας τού Τρίτωνος επανήλθον εις την Μεσόγειον. Υπέστησαν άπειρους κινδύνους πριν επιστρέψουν εις Ιωλκόν, αλλά τα κατάφεραν. Μετά την επιστροφή των οί Αργοναύται αφιέρωσαν την Αργώ εις τον Ποσειδώνα, εις τον ισθμόν. Τεμάχιον τού Θρυλικού πλοίου εκομίσθη υπό των Ρωμαίων εις την Ρώμην όπου και επεδεικνύετο ακόμη μέχρι τού 100 μχ. Τα Αργοναυτικά αποτελούνται εκ τεσσάρων βιβλίων καί 5835 εξαμέτρων στίχων. Λατίνοι ποιηταί ως Βαλέριος Φλάκκος, Τερέντιος Βάρρων Ατακίνος κ.α. ασχολήθησαν με το έπος. Ό Απολλώνιος (295-215πχ) οφείλει την φήμην του σ’αυτό τό επικό ποίημα Αργοναυτικά. Άλλα γνωστά αλλά μη διασωθέντα έργα του είναι αί Κτίσεις περί Αρχιλόχου και Ζηνοδότου. Την μυθικήν Κοχλίδα άλλοι αναζητούν προς Ανατολάς και άλλοι προς Δυσμάς. Όμως ή ονομασία Βόσπορος κατά την εποχή των Αργοναυτών δεν περιωρίζετο εις τον σημερινόν Βόσπορον. Ήτο όνομα διδόμενον γενικώς εις τούς περισσοτέρους πορθμούς εκ των οποίων γνωστότεροι είναι ό Θρακικός και Κιμμέριος, ενίοτε δε το όνομα αυτό εδίδετο και εις τον Ελλήσποντον.

·         Αχιλλέας

Φαίνεται ότι ό Ιάσων επέρασε τόν πορθμό τού Γιβραλτάρ «διά στεινοίο ρεέθρου, έμπεσε δ’Ωκεανώ» Ορφ. Αργ. 1081), διότι μόνον εξερχόμενος από εκεί θα ήτο δυνατόν να συναντήσει τα περιγραφόμενα πελώρια ως όρη κύματα τα οποία δεν σχηματίζονται εις τον τόπο πού σήμερα ονομάζεται Βόσπορος. Άλλωστε και ό Ηρόδοτος ομιλεί περί αποδημίας της Αργούς προς δυσμάς(Ηροδ.Δ179). Ή αποστολή της μυθικής Αργούς, αναμεμιγμένη με θρύλους και ποιητικά στοιχεία είναι συμβολική μορφή της αναζητήσεως μεταλλείων χρυσού και εξερευνήσεως μακρυνών και αγνώστων περιοχών της Γής. 

Ό Καθηγητής Αρβανιτόπουλος γράφει : «μετά την ανακάλυψη τού σκληρού μετάλλου και την χρήση αυτού, οί κάτοικοι τής Ελλάδος δυνηθέντες ευχέρως να ναυπηγώσιν, ετέθησαν μετά ζήλου εις την έρευναν των θαλασσών προς τα διάφορα σημεία τής Μεσογείου, πρώτον τα πλησιέστερα, έπειτα τα μακρότερα. Ό άριστος των ερευνητών τούτων υπήρξε ό Ιάσων και οι Αργοναύται αυτού, διά πολλών εξερευνητικών ταξιδίων ωφελήσαντες τήν ανθρωπότητα τα μέγιστα».

Ή γενεσιουργός αιτία για την πραγματοποίηση της Αργοναυτικής εξτρατείας φυσικά δεν είχε να κάνη με τον μύθο τού μονοσάνδαλου Ιάσονος. Ό μύθος αναφέρει ότι ό Πελίας υιός της Μινυακής καταγωγής Τυρούς, παραμέρισε τον νόμικο διάδοχο τού Θρόνου και κατέλαβε ό ίδιος τόν Θρόνο. Ό Αίσων τότε φοβούμενος για την ζωή των τέκνων του τα απεμάκρυνε από την Ιωλκό. Ό Ιάσων εστάλη στον σοφό Κένταυρο Χείρωνα. Όταν έγινε 20 ετών, απεφάσισε να επιστρέψη. Ό Πελίας γνωρίζοντας τον χρησμό τού ανάθεσε έναν άθλο. Τον έστειλε να φέρη το χρυσόμαλλον δέρας από την Κολχίδα τού Αιήτου. Οί Μινύες ώς εμπορικός λαός ώφειλαν νά διανοίξουν νέους ορίζοντες, ιδίαιτέρως προς περιοχές με μέταλλα. Όντως περί το πρώτο τέταρτο της 4ης χιλιετίας ή Ελλάς εισέρχεται στην εποχή τού Χαλκού. Παραλληλίζοντας τον μύθο σύμφωνα με την τεχνική των χρυσοθήρων, χρησιμοποιούσαν προβιές προβάτων για την συλλογή τού πολύτιμου μετάλλου από τούς ποταμούς, όπως οί σύγχρονοι χρησιμοποιούσαν κόσκινα. Τα ψήγματα τού μετάλλου επεκάθηντο στήν προβιά την οποία καθώς έβγαζαν από το νερό και άφηναν να στεγνώση, έμοιαζε με χρυσόμαλλη. Ή εξτρατεία δεν ήταν μία τυχοδιωκτική επιχείρηση, αλλά μία Πανελλήνιος εξτρατεία, στήν οποία στρατηγός ήταν ό Μινύας Πρίγκηπας και ό κατάλογος των 54 Αργοναυτών αποτελεί όμοιο κατάλογο με τα ονόματα των Αχαιών πού πήγαν στην Τροία, εκπροσωπόντας ό καθένας το Βασίλειό του και τον στρατό του. Ό Αργοναυτικός κατάλογος αποτελεί την γεωπολιτική εικόνα της τότε Ελλάδος. Ή απουσία όμως αντιπροσώπων από τα νησιά των Κυκλάδων και της Κρήτης, μαρτυρεί ότι οι περιοχές αυτές ευρίσκοντο εκτός Μινυακής εξουσίας. Αντίθετα κατά την Μυκηναϊκή εξτρατεία ή Κρήτη συμμετέχει αφού πλέον είναι υπό Μυκηναϊκή εξουσία, όπως μαρτυρεί και ό μύθος. Σύμφωνα με την πολιτισμική και δημογραφική έκρηξι των μέσων της 4ης χιλιετίας είναι και ή πιο λογική περίοδως νά έγινε ή εξτρατεία. Τό ερώτημα πού γεννάται αφορά τον Ηρακλέα πού δυσκολεύει την χρονολόγηση. Ό Παυσανίας σαφώς ξεχωρίζει δύο Ηρακλείς. Ό ένας ήταν ό υιός τού Αμφιτρύονος ό μέγας Ήρως, ό οποίος επί Βασιλείας Εργίνου, επικεφαλής τού Θηβαϊκού στρατού κατενίκησε τούς Μινύες. Κατά συνέπεια θά ήταν απίθανο να συνεξτρατεύσει μετά των πολεμίων του. Άρα ό συμμετασχών της Αργοναυτικής εξτρατείας ήταν ό Ιδαίος Ηρακλής (και ό Πάρσον πού ταυτίζει τούς Μινύες με Μινωίτες συμφωνεί με αυτόν τόν Ηρακλέα ). Ή εξτρατεία αυτή δεν ήτο παρά ή συνέχεια ερευνητικών αποστολών των Ελλήνων, οι οποίοι έχοντας γνωρίσει την Αίγυπτο, Μεσοποταμία καί Ινδία, απεφάσισαν να επεκταθούν και προς βορράν. Για την εκτέλεση της εξτρατείας εποίησαν ένα νέου τύπου πλοίο την πεντηκόντορο, πού ήταν ταχύτερο, μπορούσε να πλεύση σε θάλασσες με μεγαλύτερα κύματα και ήταν το δυνατότερο πολεμικό της εποχής. 

Τα ευρύματα στο Φράχθι, στο Παγγαίο και την Άδρο, αλλά και το ναυάγιο της Δοκού, καταρρίπτουν τούς μύθους πού θέλουν να αντιγράφουν οι Έλληνες τα πλοία των Φοινίκων. Βέβαια ό Όμηρος περιγράφει ξεκάθαρα πεντηκόντορο στα Έπη. Δε υπάρχει καμία αμφιβολία ότι από τό 5000 πχ οι Έλληνες είχαν την πεντηκόντορο και δεν είναι δυνατό να την αντέγραψαν περί το 8 ον πχ αιώνα από ένα λαό (τούς Σημίτες Φοίνικες, όχι τούς Φοίνικες τού Αγήνορα) πού δεν χρησιμοποιούσε το νερό ούτε για να πλυθεί. 

Όταν όλα ήταν έτοιμα οι Αργοναύτες απέπλευσαν και ή Γή των Πελασγών χάθηκε από τά μάτια των. Πρώτη στάση ήταν ή Λήμνος, όπου και αποίκισαν οι Μινύες (Ηρόδοτος) κάπου στα μέσα της 4ης χιλιετίας. Μετά απέπλευσαν προς Σαμοθράκη και κατόπιν για Ελλήσποντο. Τα Ορφικά μάς δίδουν μία τρομερά πληροφορία. Εκείνη την εποχή τα πλοία ταξίδευαν μόνο καλοκαίρι και ή περιγραφή πού μάς δίδουν τα Ορφικά (χειμερινή θύελλα αναστάτωνε την θάλασσα) δείχνουν τήν αξία των Ελλήνων ναυτικών. Βέβαια αυτό το έκαναν για να φτάσουν καλοκαίρι στήν βόρειο Ευρώπη. Αφού άφησαν πίσω των την Τρωάδα, προσώρμισαν στην Κύζικο, όπου ό Βασιλέας της χώρας τούς έδωσε δέρματα και σιτυρά (περιγραφή εμπορικών συναλλαγών). Ξαφνικά όμως εδέχθησαν επίθεση από ορεσίβια τέρατα, άγρια και δυνατά ( περιγραφή αγρίων βαρβάρων). Ακολούθησε μάχη όπου οι Έλληνες νίκησαν, χάρη στον Ηρακλέα ό οποίος στην δύναμη ήταν ανώτερος των τεράτων. Μετά πήγαν στην σύμμαχη χώρα των Μύσων, όπου άφησαν τον Ηρακλέα. Οί λόγοι πού άφησαν τον μέγιστο των Ηρώων ούτε έχουν εξηγηθεί ούτε υπάρχει λογική στην πράξη αυτή. Ή παράδοση αναφέρει ότι ό Πολύφημος πήγε να τον αναζητήσει και εγκατέληψε τούς Αργοναύτες. Εκεί έκτισε νέα πόλη και τώρα μπορεί να γίνει κατανοητό, εφόσον έγινε μία νέα αποικία, έπρεπε να μείνει κάποιο απόσμασμα γιά προστασία και επιλέχθηκε το Μυκηναϊκό. Κατά τον Απολλώνιο σε μία μάχη με τούς Χάλυβες σκοτώθηκε ό Ηρακλής. Ό Σικελιώτης τον θέλει να επιτίθεται κατά της Τροίας (Α΄Τρωικός πόλεμος) την οποία και κατέλαβε. Οι Αργοναύτες συνεχίζουν και προσορμούν στην χώρα των Βεβρύκων. Ή τεχνολογική υπεροχή των Ελλήνων τούς δίδει μία εύκολη νίκη. Οι βάρβαροι πολεμούν με ρόπαλα, εναντίον των πάνοπλων Ελλήνων με τις ασπίδες, τα σπαθιά, τις πανοπλίες, τα δόρατα, τα τόξα και φυσικά τις πολεμικές τακτικές. Ή χώρα αυτή ταυτίζεται με την βορειοδυτική Βιθυνία. Μετά οι Αργοναύτες ξεπέρασαν τις συμπληγάδες πέτρες ( τα ισχυρά ρεύματα τού Βοσπόρου) και πλέον εισήλθαν στον Πόντο, θάλασσα εντελώς άγνωστη στους Έλληνες. Οι Αργοναύτες αγκυροβόλησαν στις εκβολές τού Σαγγαρίου και κατόπιν επήγαν στην χώρα των Μαριανδυνών, οι οποίοι τούς εδέχθησαν φιλικώς, διότι οι Έλληνες τούς απήλλαξαν από τούς Βεβρύκους. Έως το σημείο αυτό οι Μινύες θρηνούσαν τον χαμό δύο συντρόφων των, τού Ίδμονος και τού Τιφύος. Κατόπιν οι Αργοναύτες έφθασαν στην νήσο τού Άρεως όπου βρήκαν απογόνους τού Φρίξου. Αφού διέπλευσαν την Μικρασιατική ακτή έφθασαν στην χώρα τού Αιήτου. Ό Αιήτης τούς περίμενε στην ακτή με στρατό για να διερευνήσει τις προθέσεις των Ελλήνων. Εκεί δικαιολογείται ό διάλογος μεταξύ Ιάσονος και Αιήτου. Όπου ό Ιάσων προειδοποιεί τον Αιήτη ότι ήρθαν να πάρουν το χρυσόμαλλο δέρας και ότι οι Έλληνες ήσαν έμπειροι και ανίκητοι στην μάχη. Ό Αιήτης αποφάσισε να παραχωρήσει στους Έλληνες το δέρας, αφού ό εκλεκτός των θα περνούσε κάποιους άθλους. Οι χαλκοπόδαροι ταύροι πού εξέβαλλαν πυρ ενδεχόμενος να αποτελούν κάποιες πολεμικές μηχανές και σε σχέση με το ότι ή Κολχίδα ήταν κοντά σέ πετρελαιοπηγές, δικαιολογεί την χρήση τού πυρός, εφόσον βέβαια εγνώριζαν τις ιδιότητες των προϊόντων πού υπήρχαν στην περιοχή των. Εκ των πραγμάτων λοιπόν ό Αιήτης φαίνεται να αντιστάθηκε στην πολεμική μηχανή των Ελλήνων. Ακολούθησε μάχη σφοδρά όπου οί Κόλχοι κατατροπώθηκαν και ό Άψυρτος υιός τού Αιήτου σκοτώθηκε. Οί Έλληνες ενίκησαν και επέτυχαν την κατάκτηση της Κολχίδας προκειμένου να εκμεταλεύονται τον πλούτο της περιοχής. Ώς προς την επιστροφή οι περιγραφές είναι αόριστες και απέχουν πολύ μεταξύ των. 
Ό Πιθανός πλους κατά Ορφικά θέλει τούς Αργοναύτες να ακολουθούν την εξής πορεία : Κολχίς πρός βόρεια από την λίμνη Μαιώτης προς τον ποταμό Δνείπερο και πλούς εντός τού ποταμού Δνειπέρου και κατόπιν εισήλθαν στον ποταμό Βιστούλα για να καταλήξουν στην Βαλτική. Από εκεί ακολούθησαν την ακτοπλοϊκή οδό Γερμανίας, Ολλανδίας, Γαλλίας, Ισπανίας και είσοδος στην Μεσόγειο από τις Ηράκλειες στήλες. Από εκεί έπλευσαν προς Σαρδηνία και κατόπιν μέσω Σικελίας έφθασαν στην Κρήτη. Διαμέσου των Κυκλάδων κατέληξαν στην Ιωλκό. Κατά τον Απολλώνιο μετά την λίμνη Μαιώτης εισήλθαν οι Αργοναύτες στον ποταμό Δούναβη και εξήλθαν στην Ανδριατική. Κατόπιν εισήλθαν στον ποταμό Πάδο από τις εκβολές τού πλησίον της Βενετίας και πλέοντας εντός τού ποταμού εισήλθαν στον Ροδανό και από αυτόν εξήλθον στην Μεσόγειο, όπου ακολουθώντας τις Ιταλικές ακτές έφθασαν στην Σικελία. Από εκεί κατευθύνθηκαν προς Λιβύη. Έπειτα γύρισαν στην Κρήτη και από εκεί στον Πειραιά και εν τέλει στην Ιωλκό. Ή μη σύνδεση τού Πάδου με τον Ροδανό και ή εύρεση ήλεκτρου στον ταφικό κύκλο Α΄ στις Μυκήνες, οδηγεί στη άποψη πώς ή πρώτη διαδρομή, καθότι ήλεκτρο υπάρχει μόνον στην Βαλτική, είναι ή πιο πιθανή. Το ότι έφθασαν στους ποταμούς καλοκαίρι, δίδει το πλεονέκτημα ότι μαζί με τα χιόνια πού έγινα νερό, αυξήθηκε και ή ποσότητα νερού στους ποταμούς και επέτρεψε σε πλοία μεγάλα να τούς διασχίσουν.
Οι Μινύες λοιπόν δεν ήσαν μόνο ένας θρυλικός λαός, αλλά απετέλεσαν τούς πρωτοπόρους και οδηγούς της Ελληνικής φυλής σε κάθε δραστηριότητα. Κυρίως από τό 9500 πχ περίπου έως και το 1000 πχ. 
Ό Ελληνικός πολιτισμός ήταν συνεχής. Σημαντικότερο είναι το συμπέρασμα ότι εν πολλοίς ό τεχνικός διαχωρισμός μεταξύ Μινυών, Μυκηναϊων και Μινωϊτών δεν υφίσταται. Τα ονόματά των δεν υποδηλούν κανέναν ξεχωριστό πολιτισμό, αλλά απλώς την εκάστοτε μετατόπιση τού πολιτικού, διοικητικού και πολιτισμικού κέντρου βάρους τού Ελληνισμού, κατά τις διάφορες περιόδους.
Έχοντας φτάσει όμως οι Μινύες και οι Μινωίτες στο ζενίθ της ακμής των, έρχεται πλέον ή παρακμή. Οι Μυκήνες έχουν πλέον την δύναμη των όπλων και μπορούν να υπερισχύσουν έναντι των άλλων πόλεων και να πάρουν το εμπόριο στα χέρια των. Κάνοντας μία αντιστοιχία με τα κλασσικά χρόνια, θα μπορούσαμε να συγκρίνουμε την Κνωσό με την Αθήνα, τις Μυκήνες με την Σπάρτη, την Τροία με την Κόρινθο ή τις Συρακούσες κτλ. 

 

ΠΗΓΗ- ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

H ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΛΦΑΒΗΤΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΥΧΑΙΑ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΛΥΜΝΙΟΣ

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΝΕΝΔΟΣ

ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΣ

Αχιλλέας Βιλλιώτης (Macedonia)

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΛΟΒΟΣ

 

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΕΛΛΗΝΩΝ ΔΙΚΤΥΟ

 

Για να δείτε κάποιες σελίδες πρέπει να έχετε τον flash player που μπορείτε να βρείτε πατώντας στο εικονίδιο δίπλα.

Πνευματικά δικαιώματα © 2009

 Συντελεστές  και επικοινωνία μαζί μας

       SiteLock